La Nación 2

Graciela Iglesias' artikel over de Nederlandse kijk op Máxima's vader is provocerend en gaat aan de kern van de discussie voorbij. Het gaat er niet om of Nederland en de rest van de wereld destijds politiek correct gereageerd hebben op de misdaden van het Videla-regime. Nederland wil evenmin vader Zorreguieta met terugwerkende kracht tot zondebok maken voor die misdaden.

Nee, Willem-Alexander stelt ons zijn verloofde voor, wil zijn aanspraken op de troon niet verliezen en vraagt het parlement dus om de goedkeuring van zijn keuze. Het is nu dus geen ver-van-mijn-bed-show meer. De vraag is of Máxima naast Willem-Alexander probleemloos de eenheid en identiteit van het Nederlandse volk kan symboliseren en zo een langjarige traditie van ons koninklijk huis kan voortzetten. Dan telt ook je afkomst.

Om vast te stellen, dat aan Máxima een vlekje kleeft, hoef je echt geen Zuid-Amerikadeskundige te zijn, zoals professor Baud. Zolang de Argentijnse regering niet zelf onderzoek laat doen en schoon schip maakt met het verleden, is er bovendien geen klimaat voor onderzoek door binnenlandse historici.

Videla is wel degelijk geïnterviewd door de auteurs van El dictador en alles werd door hen gedaan om zijn woorden niet als letterlijke citaten weer te geven. Máxima heeft zelf al toegegeven, dat haar vader zijn beste krachten heeft gegeven voor het verkeerde regime. Dat vader niet welkom is voor de bruiloft, is echter slechts een bezweringsformule en ook Máxima's charme zal de discussie de komende jaren niet doen verstommen.

Helaas is het aan Willem-

Alexander zelf te wijten dat zijn keuze onderwerp van publieke discussie werd. Het is sympathiek dat hij kiest voor zijn hart, maar een vrije, ongecoördineerde partnerkeuze strookt niet met een koningshuis dat politiek moet zien te overleven. Hij had met zijn aspiraties voor de troon deze keuze en de discussie kunnen vermijden.

    • Wim de Waal
    • La Hulpe