Verlangens

Waarom is Dubravko Rajcevic zo onweerstaanbaar sympathiek? Omdat hij op Anthony Hopkins lijkt in The silence of the lambs. Haal de krant van afgelopen dinsdag weer te voorschijn, sla hem op pagina 13 open en overtuig uzelf. Rajcevic is Hannibal Lecter. In zijn ogen glinsteren de scherven van een prettige krankzinnigheid. En zijn lach – de tanden van de onbekommerde vleeseter pronken ontwapenend. Daartegenover staat de foto van tennisster Martina Hingis. Het haar burgerlijk gebonden in een staart, oorbelletje van de eerste communie, agrarische glimlach vol MKZ-pijn. Verkeerde casting: Hingis is geen Clarice Starling, laat staan een nieuwe Jodie Foster. Hoewel ethisch onverantwoord, denk ik dan even: smullen maar, Rajcevic. Smeer mintsaus op dit mollige lammetje en knabbel zachtjes aan haar linker oor. De rechter kun je voor later bewaren.

Ik weet het, de vrijheid van de columnist is niet onbegrensd en het aanzetten tot kannibalisme blijft strafbaar. Ooit werd Monica Seles door een eigen dolgedraaide Rajcevic in de rug gestoken. Vergeet daarom mijn erotische waan, de projectie van mijn ziekelijke droombeeld op Martina Hingis, maar vergeef het me ook. Ik ben het gewillige slachtoffer van de vernietigende logica die het tenniswereldje over zichzelf en ons heeft afgeroepen. Ik ben zelfs bijna even vulgair als Mart Smeets toen hij jaren geleden bekende dat bij het zien van het opwaaiende tennisrokje van Steffi Graf hij een onweerstaanbare drang voelde: hem onder dat rokje steken.

De Kroaat Dubravko Rajcevic staat in Miami terecht omdat hij Hingis systematisch lastigvalt. Deze stalker volgt de kampioene overal rond de aardbol en, zou Yvonne Kroonenberg zeggen, wil maar één ding. Maar dan in alle wettelijkheid: oude bok Rajcevic wil groene Martina trouwen. Gevraagd om in Miami tegen haar kwelgeest te getuigen, jankte Hingis: ik wil van hem af.

Waarom nou, denk ik dan? Wie A zegt moet diep kunnen gaan. Tot Z bijvoorbeeld. A is een letter vol glamour en sexy tennisoutfits, sappige contracten om naakt in Playboy te poseren of om zich op zijn minst half ontbloot aan Sanex-pooiers te verkopen. Steeds meer werken tennisspeelsters en -spelers aan een erotiserende relatie met hun publiek. Zo ontstaan sporters als de Russin Kournikova die hun discipline perverteren door meer aan onderbuikgevoelens van de toeschouwers te appelleren dan aan hun passie voor de backhand. Dat tussen al die fantaserende fans een paar Rajcevics al dan niet met trouwplannen op tribunes plaatsnemen, lijkt me onontkoombaar.

Zou de KNLTB zich dat niet realiseren? De Nederlandse tennisbond geeft met Tennis een sportrevue uit die soms de allure van een schandaalblaadje krijgt. Daarin vind je niet alleen `De ranglijsten maar dan anders!' met de top 5 van de `mooiste dames' (Kournikova die toegeeft nog maagd te zijn op plaats drie, achter winnares Jana Kandarr), maar lees je ook of Hingis wel of niet daadwerkelijk naakt voor de Sanex-camera is verschenen. Je kunt er ook het strak gesneden slipje van Jennifer Capriati bewonderen en lezen dat `hartenbreker' Patrick Rafter `bijzonder sexy is' volgens `alle enquêtes in de damesbladen'. Ook deze maand in Tennis twee volle pagina's promotie voor de nieuwe kalender van de WTA, de spelersvakbond voor vrouwen, waarop Hingis, Kournikova, Williams en anderen vanaf hun decolletés de wereld begroeten. Of dit de dames veel zal helpen op weg naar een hypothetische grand-slamoverwinning doet er niet toe. De bedoeling is de libidineuze relatie tussen publiek en court-diva's te versterken en te prikkelen.

Of dit nou wel of niet is doorgeschoten moet iedereen zelf bepalen. Ik ga zeker niet pleiten voor het ombouwen van dit penthouse vol glitter tot een kuise klooster of een monnikenoord. Ik vraag alleen wat begrip voor de schaduwkant. De duistere marge waarin de Rajcevics van het circuit het draaiboek van hun onmogelijke verlangens vol schrijven.