Poes Moppie heeft de meeste rechten

De dierenarts Aflevering 2: Waarin poes Moppie laconiek haar blaassteenoperatie verwerkt en haar baasje filosofeert over de mystiek van katten.

Henriëtte van den Oever (44) woont met poes Moppie (4) en kater Roekie (4) in Den Haag. Ze is vrijgezel en gedetacheerd management-assistente bij het ministerie van Verkeer en Waterstaat.

Henriëtte van den Oever zet het kattenmandje in de gang en sluit de deur van haar flat. Poes Moppie komt opgewekt haar reismand uit en wandelt weg alsof er niets is gebeurd. Alle pootjes in de houdgreep voor een röntgenfoto, twee weken geleden? Een hele blaassteenoperatie daarna? Een serie vreemde hechtingen in haar lijfje? Het ligt al mijlenver achter haar.

Een paar uur eerder heeft Henriëtte haar met zwaar gemoed naar de dierenarts gebracht. Moppie had alle hechtingen uit haar buik getrokken. Henriëtte zucht diep en laat zich in een stoel zakken. 'Gelukkig bleek alles in orde. Alsof Moppie zelf wel aanvoelde dat de wond genezen was.' Ze slaat haar benen over elkaar en kijkt goedkeurend haar flat rond. De emmers muurverf staan nog in de hal, maar in de woonkamer is geen spoor meer te zien van de verhuizing in september - of het moet de nauwkeurig afgewogen, symmetrische opstelling van de meubels zijn, nog niet verstoord door de ongeregeldheden die in de loop der jaren elke huiskamer binnenkruipen.

Henriëtte deelt haar flat met haar twee katten: poes Moppie en kater Roekie. Dat delen neemt ze letterlijk: 'Ik word getolereerd', glimlacht ze. Eén kamer is verboden terrein voor de twee. Henriëtte is allergisch voor huismijt en de slaapkamer wil ze stofvrij houden. Het gaat haar wel aan het hart dat de nachten katteloos zijn, maar alles is beter dan een huishouden zonder dieren. 'Ik heb ze in huis genomen en dus zorg ik voor ze tot hun dood. Allergisch of niet, ik doe ze nooit weg.' Ook de gezondheid van Moppie brengt daar geen verandering in. 'Misschien moet ze wel op een speciaal, prijzig dieet. Dat doen we dan gewoon.' Liever eet Henriëtte een boterham minder dan dat ze op haar dieren bezuinigt. De kat zelf is daarbij haar leidraad, verklaart ze plechtig. 'Als een kat ziek is, maar nog spirit heeft, ga ik door met behandelen. Een dier dat klaar is met het leven, geeft dat aan, trekt zich terug. Je moet het dan laten gaan.' Ze denkt even na. 'Het is een roeping, die dierenliefde. Door mijn opvoeding komt het in elk geval niet.'

Henriëtte schudt het hoofd als ze denkt aan de onverholen hekel die haar moeder aan dieren had. Ze liet de enige parkiet ontsnappen die Henriëtte als kind ooit 'bij Gods gratie' kreeg. Het heeft haar alleen maar vast- beradener gemaakt. 'Zodra ik op mijn zeventiende uit huis was, kwam Wodka in mijn leven.' Haar serene glimlach verbreedt zich tot een grijnslach. 'Niet de drank, maar een kat. En een hele bijzondere.' Wodka zag 'het' lang voor Henriëtte en haar huisgenoten: de dolende ziel van een moeder die haar zoon ooit had zien sterven en na haar eigen dood geen rust vond door haar onverwerkte verdriet. 'Later is dat allemaal uitgezocht en begrepen we waarom er soms schoteltjes rinkelden in de keuken en Wodka dan uren naar de keukenmuur staarde. Katten staan open voor dat soort zaken, dat maakt ze zo mystiek.'

Poes Moppie komt rekkend en strekkend de huiskamer in lopen en houdt halt bij het roze gemarmerde dressoir. Geeuwend laat ze haar blik langs de meubels glijden, heft dan de kop omhoog en staart geconcentreerd naar de zwart-met-gouden plafondventilator. Henriëtte wuift naar Moppie met haar betoffelde voeten. 'Zie je iets wat ik niet zie?' Ze kijkt met de kat mee. 'Het kan ook schittering van licht op de ventilator zijn. Je moet dat soort dingen ook niet overdrijven.'

Moppie springt op de vensterbank en loopt gevaarlijk dicht langs de porseleinen pierrot die tragisch glimlachend de kamer in blikt. 'Ze maken dus wel eens iets kapot, en ja, ze halen kattenkwaad uit. Onbegrijpelijk, de mensen die dan boos worden op zo'n beest. Ik heb tegen de katten gezegd: ''Niet op het zwarte en roze dressoir, maar de vensterbank is all yours.o Dat blijkt een goede afspraak te zijn. Hé, en daar hebben we Roekie ook.' De forse zwarte kater huppelt over het hoogpolige tapijt en schiet op Moppie af. 'Je moet ze het zélf laten uitvechten', stelt Henriëtte. 'De kat met de meeste rechten in huis is Moppie, want die was er het eerst.' Moppie weert de aanval kranig af met een fikse tik op Roekies neus. 'De natuur is keihard', concludeert Henriëtte en ze herschikt een takje van een grote zijden plant. 'Maar wel rechtvaardig.' M

Volgende maand: Hoe de vriendinnen Hennie en Annie de leegte van hun overleden hond Roy opvullen met het jonge hondje Friso.

    • Aranka Klomp