Trappist bij Germaine van ’t Konijntje

Zondag wordt de 85ste Ronde van Vlaanderen verreden. Elk jaar passeren de renners het standbeeld van de schepper van deze wielerklassieker, journalist Karel van Wijnendaele. In de Ronde van Vlaanderenstraat dronk hij trappist.

Voor het monument van Karel van Wijnendaele storten de twee mannen van de gemeente Kluisbergen een verse lading dolomiet, zandkleurige bitterkalk. Een jaarlijks terugkerende bezigheid, een paar dagen voor de Ronde van Vlaanderen, de klassieker die ook wel de `hoogmis' van het Belgische wielrennen wordt genoemd. Het bedevaartsoord dat gewijd is aan oud-journalist Van Wijnendaele, pseudoniem van Karel Steyaert (1882-1961), krijgt elk jaar in april een opknapbeurt. Als reclamestunt voor zijn krant Sportwereld nam hij het initiatief voor de eerste Ronde van Vlaanderen, op zondag 25 mei 1913.

Kwaremont, het dorp van de Ronde

Alsof een beeld niet genoeg is, werd de Knoktestraat – waar de herinnering aan hem levend wordt gehouden – omgedoopt in de Ronde van Vlaanderenstraat. Zondag, aan het eind van de ochtend als het wielerpeloton nog door het vlakke land koerst, worden er weer bloemen gelegd onder het borstbeeld van de schepper van `Vlaanderens Mooiste' en staat er op deze plek op de rug van de Oude Kwaremont een Madonna Erehulde te zijner ere op het programma. Met een optocht van Romeinse Ruiters. Hoort allemaal bij de feestelijkheden in Kwaremont, dit jaar uitgeroepen tot `het dorp van de Ronde'.

,,Zondag is hier de schoonste dag van het jaar'', zegt gemeentewerkman Jozef Ravens, die het dolomiet met een spade verdeelt en met een hark egaliseert. Zondag ziet hij de renners voorbijrijden op één van de rijkste plekken uit de Vlaamse wielergeschiedenis, de Oude Kwaremont, de zevende beklimming in de zestien heuvels tellende ronde van Brugge naar Ninove. Collega Hubert Desmet is dan ook van de partij, al verfoeit die `het circus' rond de koers. ,,Er was nog nooit zoveel tam-tam, zoveel commercie.''

Van de elf cafés die ooit langs de met betonplaten geplaveide strook stonden, zijn er nog twee over.

Veel bomen en een veld vol maisstoppels

Anderhalve kilometer lang is de Ronde van Vlaanderenstraat, onderdeel van de toeristische Eddy Merckx-fietsroute, maar veel huizen staan er niet. Van de elf cafés die ooit langs de met betonplaten geplaveide strook stonden, zijn er nog twee over. Verder een paar woonhuizen, enkele villa's, een boerderij en twee galeries. Een handvol bushaltes, veel bomen en een weiland vol maisstoppels. Tot begin jaren negentig was de gehele straat in het parcours opgenomen, nu is dat nog slechts een strook van driehonderd meter, op het deel waar Van Wijnendaele-in-koper met een glimlach het peloton aanschouwt.

Op de nummers 9 en 11 in de Ronde van Vlaanderenstraat bezitten Piet en Lieve Willequet, beiden vijftig, twee galeries. Hij groeide op met de ronde, in het huis op nummer 11. Nummer 9, ooit de villa van een textielbaron, kocht hij er later bij. Zondag zijn beide galeries open. Lieve blijft de hele dag in galerie Beukenhof en de omringende tuinen. Maar als de renners rond drie uur in de middag de Ronde van Vlaanderenstraat indraaien, staat Piet waarschijnlijk buiten. Misschien pakt hij dan ook nog een pintje in café d'Oude Hoeve, op nummer 3, eigendom van zijn bejaarde tante Georgette. Haar huis staat aan de andere kant van de straat, naast het monument van Van Wijnendaele.

Altijd tumult en toch houden ze van de Ronde

,,De Ronde is hier altijd de voornaamste koers geweest'', zegt Piet. ,,Maar tegenwoordig is het zo commercieel. Vroeger had je wat volgwagens en reden er een paar motoren mee, met één cameraman. Nu, met al die helikopters, vip-bussen, buffetten en champagne voor businessmannen, gaat het steeds minder om de sport. Anderen zullen zeggen dat het professioneler is geworden.''

Piet weet niet meer of het tijdens de Ronde gebeurde kostte de Willequets een hond. ,,Ik zou mensen die langs het parcours wonen willen adviseren hun hond goed aan te lijnen. Wij hebben een keer een pincherke gehad en die is door een auto doodgereden toen de renners voorbij waren. Er is altijd zo'n tumult: mensen haasten zich, springen snel weer in hun auto om de renners ergens anders weer voorbij te zien komen.'' Toch houden ze van de Ronde. Lieve: ,,Het geeft een ambiance.''

Trappist van het vat, de specialiteit van het huis

Magdalena Moreels, op nummer 13, is met haar 81 jaar een leeftijdgenote van Briek Schotte. Zij was langer actief dan deze flandrien die de Ronde van Vlaanderen twee keer won. Tot februari stond ze 53 jaar bijna onafgebroken achter de toog van café 't Konijntje, aan de andere kant van de Ronde van Vlaanderenstraat. Twee maanden geleden deed ze de zaak over aan Liliane Deschamps en haar man. Nog steeds woont ze in het hagelwitte pand waar wielerpelotons uit legio ronden - de Ronde van Vlaanderen wordt de elfde in ruim een maand tijd – aan zowel de voor- als de achterkant passeren.

,,Hij was m'n beste cliënt'', zegt Moreels, een chique dame die zich door het café voortbeweegt met een stok, over Van Wijnendaele. In het café dat vroeger 24 uur per dag open was en vooral een pleisterplaats was voor camioneurs (truckers), zorgde hij voor veel klandizie. De grondlegger van de Ronde van Vlaanderen leeft in de gedachten van Moreels, onder stamgasten beter bekend als `Germaine van 't Konijntje', voort als ,,een sympathieke vent''. Menig glas bier dronk hij daar. ,,Altijd de specialiteit van het huis'', zegt Moreels. ,,Trappist van het vat.''