Ruilen

Vera werd eerder wakker dan Max. Ze stond op en deed de gordijnen open.

Buiten scheen de zon, maar de lucht was niet helemaal blauw. Er dreven grote, witte wolken voorbij. De bomen in de tuin waren nog kaal. De takken zwiepten heen en weer.

,,Het waait,'' mompelde Vera.

Max draaide zich lekker nog een keer om in zijn bed. Als er wind stond, was het koud en als het koud was, bleef hij liever liggen. Zo eenvoudig was dat.

,,Opstaan Max!'' riep Vera.

,,Waarom?'' bromde Max onder de dekens.

,,Ik heb een idee!'' riep Vera.

,,Een idee? Wat voor idee?'' Max was toch wel een beetje benieuwd. Een idee kon altijd een rare kant opgaan. Je wist het nooit.

Vera dacht snel na. Ze had wel geroepen dat ze een idee had, maar ze had het helemaal niet. Nu moest ze het snel krijgen. Maar hoe kreeg je een idee? Wat was een idee eigenlijk?

Ze keek om zich heen. Het was een rommeltje in de slaapkamer. Overal speelgoed en kleren en schoenen. Misschien moesten ze de boel eens opruimen. Dat was een idee, wist Vera – maar ze wist ook dat Max helemaal niet van zulke ideeën hield. Hij was liever slordig. Ze keek verder.

,,Nou, vertel dan, wat voor idee heb je?'' drong Max intussen aan. Hij vond het wel grappig dat Vera er niet uitkwam. Ze had misschien wel helemaal geen idee.

,,We doen elkaars kleren aan,'' flapte Vera er ineens uit.

,,Euh?'' Max had het niet gehoord.

,,Ik doe jouw kleren aan en jij doet mijn kleren aan,'' riep Vera opgewonden. ,,Dan ben ik vandaag jij en jij bent vandaag mij.''

Max krabde aan zijn hoofd. Hij aarzelde.

,,Wil je soms geen meisje zijn?'' vroeg Vera vinnig.

,,Jawel hoor,'' zei hij langzaam, ,,maar ik vind een jurk zo stom.''

,,Ik heb geen stomme jurken,'' riep Vera meteen boos. ,,Trek er maar eens eentje aan!''

Max zuchtte. Hij klom uit bed.

Vera rommelde tussen haar kleren en gaf Max haar rode jurk. Dat was een hele eenvoudige jurk, met twee handige zakken erop. Voor zichzelf pakte ze de lange broek van Max en zijn gestreepte trui.

Max begon te giechelen toen hij de jurk aantrok. Hij voelde zich meteen anders. Hij liep naar de spiegel. ,,Goh,'' mompelde hij toen hij zichzelf zag. Hij zag er niet normaal uit.

Vera moest een beetje haar buik inhouden om de broek van Max dicht te kunnen doen, maar de trui zat lekker ruim. Ze ging naast Max staan en keek ook in spiegel. Was ze nou een jongen geworden? ,,En?'' vroeg ze aan Max, ,,hoe voel jij je?''

,,Anders,'' mompelde Max. Meer wist hij niet uit te brengen. Hij voelde zich onhandig. ,,Moet ik die jurk de hele dag aanhouden?''

,,Durf je niet?'' vroeg Vera. Ze kreeg een beetje buikpijn van de broek. ,,Je lijkt echt een meisje Max,'' zei ze toen.

,,Echt?'' vroeg Max.

Ze knikte.

Max bloosde. ,,Jij lijkt sprekend op mij,'' zei hij tegen Vera, ,,best wel stoer.''

Vera lachte. Ze gaf Max een hand en samen liepen ze de trap af om beneden te gaan ontbijten. Ze leken wel een bruidspaar dat ging trouwen.

    • Martin Bril