Dwight F. Davis

De Amerikaanse tennisser Dwight F. Davis won met zijn land de eerste Davis Cup. Er moet geen beter gevoel zijn voor een sporter: als eerste een trofee winnen die ook nog je eigen naam draagt. Het lijstje van sporters dat een prijs wint die na een eeuw nog steeds bestaat, moet héél klein zijn. Het zal het allerkleinste erelijstje zijn dat bestaat in de wereld van de topsport.

In 1899 kwam hij op het idee om een beker ter beschikking te stellen ,,ter ere van de internationale competitie'', zoals hij toen verklaarde. Voor die tijd was het inderdaad grensoverschrijdend: zowel de Verenigde Staten als Groot-Brittannië deed mee in 1900 bij de eerste versie van de Davis Cup. In eerste instantie was bedacht om het toernooi de International Lawntennis Cup te noemen, maar toen alle onderhandelingen met Amerikaanse tennisofficials tot ieders tevredenheid waren afgerond, heette het The Davis International Tennis Trophy. De zilveren bokaal werd gemaakt door Shreeve, Crump & Low, een juwelier uit Boston. Davis' vrienden waren zo aardig om deze Dwight's Pot te noemen.

Grensoverschrijdend was het, maar nog wel in de kinderschoenen. Alleen in de genoemde twee landen was tennis uitgegroeid tot een serieuze sport. De rest van de wereld liep achter. Door de Davis Cup kwam het tennis wel internationaal in de aandacht. Nadat de Britten in 1903 voor de eerste keer de VS hadden verslagen, verhuisde de bokaal naar Europa. Een jaar later besloten België en Frankrijk ook mee te doen – het toernooi was nu toch in de buurt, omdat in het land van de winnaar werd gespeeld. Weer een jaar later schreef ook Australasia (Australië en Nieuw-Zeeland) zich in en kon het met recht een internationaal tennistoernooi worden genoemd. Al helemaal toen Australasia in 1906 voor de eerste keer de Anglo-Amerikaanse hegemonie doorbrak en de beker won.

Davis won de eerste twee jaren en was captain van het eerste Amerikaanse team. Toen hij zijn spelersloopbaan had beëindigd, bewandelde hij een succesvol traject in de bestuurlijke wereld. Hij zou zijn sportieve achtergrond echter niet vergeten: als plaatselijk beambte van St. Louis in de jaren van 1911 tot 1915 maakte hij zich sterk voor meer sportfaciliteiten; hij was verantwoordelijk voor de eerste gemeentelijke tennisbaan van het land. Daarna sloeg hij een ander richting in: tussen 1923 en 1925 was hij staatssecretaris van oorlog en de volgende vier jaren zelfs minister van dat departement. Vlak voor zijn dood in 1945 roemde hij nog eenmaal de gedachte van zijn toernooi: ,,Zijn verschijning in elk land veroorzaakt een massa incidenten, die bijdragen aan de sportieve eenheid van het tennis en tennis is een grote wereld.''

jurryt@xs4all.nl