Verloving 3

De aanduiding `cultuurhistoricus' die in de NRC steevast onder artikelen, geschreven door Thomas von der Dunk, staat, is mij niet geheel duidelijk. Voor zover ik weet bestaat in Nederland geen academische graad met die naam.

In zijn artikel getiteld `Schoonvader blijft als zwarte schaduw over koningshuis hangen' betoogt Von der Dunk dat Máxima noodzakelijkerwijze door haar verleden bepaald zal blijven. Dat is voor `verstandige' mensen, onder wie Von der Dunk zich graag schaart, evident. Dat verbaast mij zeer van een cultuurhistoricus. Is de cultuur niet voortdurend aan veranderingen onderhevig? Maakt dát juist niet haar geschiedenis uit? En als we dit op Máxima toepassen, zou deze levenslustige, ondernemende, goed opgeleide en bereisde jonge vrouw zich niet kunnen ontwikkelen?

Het begrippenpaar goed en fout wordt als blijvende kenmerken door vele, niet al te verdraagzame Nederlanders, naarmate de afstand tussen 1940-1945 en onze tijd groter wordt, steeds strenger toegepast, althans op anderen. Dat schrijft J.L. Heldring op dezelfde pagina. Het is te wensen dat wij, Nederlanders, ons meer van onze eigen beperktheden bewust worden. Aandacht voor de culturele context en het menselijk vermogen andere wegen te gaan, lijken mij absoluut noodzakelijke eigenschappen, zeker voor een cultuurhistoricus.