Poppea betovert in reprise opnieuw

Met een libretto dat drijft op machtswellust, begeerte, hypocrisie, bloeddorst en het daaruit voortvloeiend leed is Monteverdi's L'Incoronazione di Poppea (1642) een opera over het menselijk tekort in zijn meest naakte vorm. Goed wordt met kwaad bestraft, overspel triomfeert en zelfs de goden steken het boze oog een helpend handje toe.

Na een eerste reprise in 1996 herneemt De Nederlandse Opera L'Incoronazione deze maand voor de tweede maal met een goeddeels gelijk gebleven cast en het opnieuw fijnzinnig begeleidende barokorkest Les Talens Lyriques. De regie van Pierre Audi vervat het verhaal van de (machts-)wellustige titelheldin in sprookjesachtige beelden. Die tweespalt tussen een, analoog aan het karakter van Poppea, immorele inhoud en oogstrelende vorm, maakt deze productie van L'Incoronazione tot een even oogstrelende als theatraal krachtige voorstelling. De sfeervolle belichting, de fantasievolle kostuums en de sobere decors – alles draagt ertoe bij dat de regie het verhaal vangt in een haast ritueel vacuüm en de handeling verheft tot een geschiedenis van alle tijden.

De voordelen van het hernemen van een productie met grotendeels dezelfde cast bleken gisteravond op de première van de nieuwe reeks voorstellingen. De zuigend zinnelijke Poppea van Cynthia Haymon en de zowel ijskoude als door passie verhitte Nero van Brigitte Balleys hebben duidelijk aan diepte en expressie gewonnen, in de bijrollen ogen de komieke Arnalta van Jean-Paul Fouchécourt en de guitige Valetto van Claron McFadden nóg koddiger.

Overkoepelend leidt dat tot een voorstelling die binnen het kader van de zo feeërieke enscenering meer sprankelt dan voorheen. Die indruk wordt versterkt door het aandeel van de nieuw aangetrokken zangers. Robert Lloyd is een Seneca van sonore rijpheid, die zijn bijna-sterfscène invult met ontroerende dapperheid. Zeer opmerkelijk blijkt ook de Ottone van Bejun Mehta, die zich in zijn debuut bij De Nederlandse Opera bewijst als een van de meest soepele countertenoren van dit moment. Zijn bijna tè welluidende Ottone is het complement van de temperamentvolle Ottavia van Graciela Arraya, die jaloezie borrelend van woede bezingt. Door de groei van wie bleven en de vele verassende nieuwkomers in de cast, is L'Incoronazione di Poppea opnieuw een betoverende voorstelling met een tijdloze zeggingskracht.

Voorstelling: L'Incoronazione di Poppea van C. Monteverdi door De Nederlandse Opera en Les Talens Lyriques o.l.v. Christophe Rousset. Regie: Pierre Audi. Gehoord: 3/ 4 Muziektheater Amsterdam. Aldaar t/m 28/4. Nog enkele kaarten verkrijgbaar.

    • Mischa Spel