Vrouwelijke judocoach opereert in slangenkuil

Marjolein van Unen twijfelt: wel of niet aanblijven als bondscoach in de van oudsher roerige judowereld. ,,Het randgebeuren staat me steeds meer tegen.''

Het was een oude maar beproefde methode: neem vlak voor of tijdens een groot en belangrijk toernooi een journalist in vertrouwen en doe je beklag over de vastgeroeste bondsstructuren. In de hoop of de overtuiging dat de bestuurders een tikkeltje nerveus worden en, al dan niet onder druk van de achterban, alsnog een knieval maken.

Niet dat Marjolein van Unen (38) bewust op zoek was naar de confrontatie, zoals ze zelf beweert. Toch lijkt de conclusie gerechtvaardigd dat de vrouwenbondscoach van de Nederlandse judoka's het afgelopen weekeinde de zaken op scherp heeft willen zetten met haar verkapte dreigement, zaterdag in het Algemeen Dagblad, om voortijdig op te stappen als haar eisen niet zouden worden ingewilligd. Van Unen, een dag later aan de rand van de tatami: ,,Zover wil ik niet gaan, al durf ik die conclusie niet tegen te spreken.''

Hoe dan ook: haar tactiek werkte, want wie trad haar gisterochtend, op de derde dag van het Grand-Prixtoernooi in het Rotterdamse Topsportcentrum, plotseling welwillend tegemoet? Dolf van Vliet, de voorzitter van de Nederlandse judobond (JBN). Met de mededeling dat ,,het vermoedelijk wel snor zit met die oefentrip naar Zuid-Amerika'', zoals Van Unen het een paar uur later triomfantelijk onder woorden bracht.

Op die toezegging was het wachten. Ook zou Van Unen graag inzage krijgen in het topsportbeleidsplan, maar tot op heden heeft de oud-judoka taal noch teken vernomen van de bond. ,,Natuurlijk is dat vreemd. Maar ik ben intussen wel gewend dat alle partijen langs elkaar heen werken en praten, ook al lopen we elkaar hier voortdurend voor de voeten.''

Haar collega bij de mannen, Louis Wijdenbosch, weigerde om nog langer met zich te laten sollen. Uit onvrede over de achterkamertjespolitiek en het gebrek aan een afdoende topsportgericht beleid haakte hij begin dit jaar af. Van Unen zegt begrip te hebben voor Wijdenbosch' stap. ,,Louis was het zat om niet alleen voortdurend achter de feiten aan te moeten lopen, maar daarnaast ook nog eens verantwoording te moeten afleggen aan de clubcoaches.''

Een opvolger voor Wijdenbosch is nog niet gevonden, met als gevolg dat Van Unen noodgedwongen een dubbelfunctie vervult. Zo stond de sportschoolhoudster uit Brielle vorige week tijdens het A-toernooi in Rome de mannen terzijde. Van Unen zegt het graag te doen, want: ,,Ik kan die sporters toch niet in de kou laten staan? Die jongens hebben recht op begeleiding. Die mogen niet het slachtoffer worden van deze situatie.''

Zelf waakt Van Unen daar ook voor. Een te hoge werk- en bloeddruk, plus het aanhoudende gekonkel in de sport die haar zo na aan het hart ligt, hebben hun sporen nagelaten. ,,Ik zit hier nog omdat ik plezier heb in het werken met sporters. Dat staat voorop. En verder? Verder staat het randgebeuren me steeds meer tegen, als ik heel eerlijk ben.''

Getergd is Van Unen omdat ze vorig najaar, met een aantal andere kandidaten, opnieuw moest solliciteren naar haar baan. Toen na die motie van wantrouwen een storm van kritiek opstak, besloot de JBN haar in allerijl een contract voor onbepaalde tijd voor te leggen. ,,Of ik ga tekenen, weet ik niet. Ik bekijk het nu van week tot week, want in het judo kan de situatie zomaar weer veranderen.''

Vrienden en bekenden waarschuwden de voormalig Europees kampioene toen ze ruim vier jaar geleden werd gepolst voor de vacature van vrouwenbondscoach. ,,`Doe het niet, want je stapt in een slangenkuil', kreeg ik te horen.'' Van Unen sloeg alle raadgevingen in de wind en stemde toe. ,,Omdat ik de kans kreeg om te werken met topsporters, mensen die dolgraag iets willen en bereid zijn daar veel, zoniet alles, voor opzij te zetten.''

In een lastige positie bevindt Van Unen zich toch al. Aan de vooravond van de EK, over anderhalve maand in Parijs, schreef Nicky Boontje gisteren voor de tweede keer binnen korte tijd een A-toernooi op haar naam. Daarmee bracht de pupil van Theo Meijer de bondscoach in verlegenheid, omdat die in de klasse tot 70 kilogram een keuze moet maken tussen Edith Bosch of Boontje.

De eerste ontbrak in Rotterdam wegens een elleboogblessure en is op basis van haar prestaties van vorig jaar al `zeker' van deelname. Boontje daarentegen geniet geen beschermde status, maar won dit seizoen al wel tweemaal goud en één keer brons, tegen Bosch één keer zilver en twee keer brons. Dat dilemma kan er voor de veelgeplaagde Marjolein van Unen vast ook nog wel bij.

    • Mark Hoogstad