KLUCEVSEK & BERN

Miniem was de rol die de accordeon tot in de jaren tachtig speelde in de jazz. Natuurlijk, Charles Melrose verzorgde ooit een paar solo's voor de Cellar Boys en Nuevo Tango-koning Astor Piazzola maakte opmerkelijke duo-opnames met baritonsaxofonist Gerry Mulligan, maar over het algemeen werd de trekzak beschouwd als te rigide en onduidelijk fraserend om in aanmerking te komen als volwaardig jazzinstrument. Tot de komst van Guy Klucevsek. Deze New Yorkse accordeonvirtuoos maakte furore in bands van John Zorn, Anthony Braxton en Bobby Previte, en bewees dat zijn instrument zich wat jazzgehalte betreft met gemak laat meten met willekeurig welke saxofoon of trompet. Op zijn nieuwste album `Accordance', waarop hij duetten speelt met Alan Bern, breidt hij zijn klankpalet nog verder uit.

Klucevsek put uit het volle geluidsspectrum van zijn instrument en dat blijkt tonen te omvatten die een stuk minder karakteristiek zijn dan de meeste door schlagerhoempa vergiftigde oren vermoeden.

Zijn composities, die af en toe neigen naar het minimalisme van Penguin Café Orchestra, verenigen voorzichtige swing, zigeunerinvloeden en folkloristische dansjes. Toch vergeet hij ook de klassieke bronnen niet wat weerspiegeld wordt in titels als `Scarlatti Fever' en `Astor Place'. Soms raast Klucevsek, die te horen is via het linker kanaal, over de toetsen en schakelt hij op ongebruikelijke wijze tussen registers. Maar over het algemeen is de stemming bedachtzaam en hangt de sfeer tussen loom en melancholisch.

Bern, te horen via het rechter kanaal, is duidelijk de ondersteunende kracht. Hij dubbelt soms op accordeon, voegt diepte toe met de fortepiano en mag af en toe weemoedig huilen op de mondharmonica.

Guy Klucevsek & Alan Bern: Accordance (Winter & Winter, 910058-2). Distr. Culture.