Sober drama over leegte

Ze lijkt op een verlopen filmster, met haar zonnebril en zijden sjaal. Ze eet sesamnoedels, wacht in de wasserette, bezoekt een museum. Alles lijkt normaal, tot ze plots haar borsten toont aan een oude man in het park.

Sue is het ondoorgrondelijke hoofdpersonage in de gelijknamige, onafhankelijk gemaakte film van Amos Kollek. Op het eerste gezicht leidt Sue een gewoon leven in New York, maar in de loop der jaren is ze onzichtbaar verarmd en vereenzaamd. Haar enige contact loopt via seks met mannen die ze van straat of in de bioscoop oppikt. Ze staat op het punt om in de afgrond te storten, maar probeert haar misère met man en macht te ontkennen.

Indringend zijn haar tevergeefse pogingen om zo normaal mogelijk te doen, net als ieder ander: ze knoopt in het park een praatje aan met een moeder, over de ogen van haar baby, maar dat er `iets niet klopt' aan Sue heeft de moeder snel door. Ook Sue's sollicitatiegesprekken zijn uit het lood. In het begin van de film wordt ze op de rug gefilmd terwijl ze een goede indruk op de werkgever probeert te maken. Ze bedient zich van alle standaarduitspraken (,,I'm qualified for the job''), maar na de tweede keer heb je door dat ze liegt over haar verleden en haar werkervaring. Alles aan Sue is een tikje misplaatst: ,,Thank you very much'', zegt ze als ze voor de zoveelste keer wordt afgewezen.

Vooral die beleefdheden komen na verloop van tijd aan als een mokerslag. Ze weigert iedere hulp, heeft haar vrienden en familie ,,uit het zicht verloren'', en kan zich enkel staande houden door geforceerd vriendelijk te zijn. Dankzij het intense spel van Anna Thomson (Gouttes d'eau sur pierres brûlantes) komt Sue nabij, maar ze blijft mysterieus. Kollek, die eerder een documentaire maakte over zijn vader Teddy Kollek, de burgemeester van Jeruzalem, heeft New York sober gefilmd, zodat ook de stad van zijn glans is ontdaan.

Sue's beklagenswaardige situatie sleept zich voort, ook voor de kijker, maar helemaal aan het eind vliegt Kollek uit de bocht door de ellende wel erg dik aan te zetten. Een film die het juist moet hebben van zijn subtiliteiten en soberheid, heeft geen uitroepteken nodig.

Sue (Amos Kollek, VS, 1997), VPRO, Ned.3, 23.32-1.02u.