Alles rustig op Noordeinde. Geen glimp

Bij Paleis Noordeinde liep de spanning maar een beetje op, vanmorgen. Geharde jongens met telelenzen stonden in het park, maar achter de ramen geen glimp. En wat deed majoor Bosshardt in die hofauto met een enorme doos?

Mady Oranje (56, geen familie) werd vroeger op school altijd veel gepest om haar achternaam, vertelt ze. Maar haar liefde voor het Oranje-huis is door die schrijnende herinnering ongebroken. En dus staat ze in vandaag hartje Den Haag voor Paleis Noordeinde, wachtend op de dingen die komen gaan - de dag van de aankondiging van de kroonprinselijke verloving.

En laat zich door de ene na de andere cameraploeg interviewen, want het is toch al ruim na 12 uur, maar van een toestroom van Oranjeklanten, of demonstranten tegen de Argentijnse dictatuur van 25 jaar geleden, is nog in het geheel geen sprake. De enigen die door de talrijke verslaggevers om hun mening kunnen worden gevraagd, zijn meestal toevallige passanten.

Hun mening is opvallend eensluidend: leuk voor Willem-Alexander, dat hij een meisje heeft gevonden. Het werd trouwens tijd. Zelf heeft men niet zo veel bezwaren tegen de vader van Máxima, met zijn verleden in een Argentijnse dictatuur. Maar men kan zich voorstellen dat anderen dat wel hebben. En dat moet ook gerespecteerd worden.

Deze opvatting verschilt nauwelijks, of je nu een fietskoerier met blauwgeverfd haar vraagt, die naar eigen zeggen ,,niks heeft'' met de monarchie, of mevrouw Oranje. Het gedoe rond de schoonvader behoort, meent zij, nu eenmaal bij de manier waarop in Nederland koninklijke huwelijken tot stand komen: ,,Met Bernard en Claus is toch ook allemaal gedoe geweest. Die jongen moet er gewoon even doorheen, en dan komt het geluk.''

Aan de voorzijde van het paleis staan de satellietwagens van de televisie, die vanavond - naar de reporters tenminste hopen - verslag zullen doen van een bordesscene. De meer geharde royalty-verslaggevers, de jongens van `de bladen' met hun telelenzen hebben zich aan de achterkant van het paleis geposteerd, in de paleistuin die ook vandaag, net als alle andere dagen, als vrij toegankelijk park dienst doet.

Ook hier wil het echter rond het middaguur nog niet echt vlotten: op het paleis is de koninklijke standaard gehesen, en op die van het belendende pand Noordeinde 66 die van de kroonprins - ten teken dat beiden thuis zijn - maar van glimpen achter ramen en wat dies meer zij is geen sprake. Opeens commotie: majoor Bosshardt van het Leger des Heils komt aan in een hofauto, en torst een enorme kartonnen doos mee. Over de interpretatie van dit voorval tasten de fotografen in het duister: majoor Bosshardt heeft ooit prinses Beatrix rondgeleid over de Amsterdamse Wallen, maar het verband met de dag van heden springt niet in het oog.

De winkeliers in de Molenstraat, die langs het paleis loopt, zien de voor vandaag te verwachten animatie met vertrouwen tegemoet. Sommigen van hen zeggen dat ze Máxima wel eens zien lopen, maar zekerheid daaromtrent is niet te krijgen. Ook zij staan welwillend tegenover Het Huwelijk, al kwam nog niemand op de gedachte de zaak uitbundig oranje te versieren.

Slechts kunstgalerie Terp en Tijn wordt gesierd door een in de huiselijke kring vervaardigd olieverfschilderij, het gelukkig paar voorstellende. Met name de grote dromerige ogen van Máxima, die onmiskenbaar verliefdheid uitdrukken, springen in het oog. Echt Oranjeklanten zijn ze niet, verzekeren de galeriehouders. Maar ja, de kunst probeert toch een beetje voeling te houden met wat er speelt in de wereld.