Tirade Van der Pasch tegen tuinkabouters

Ernst van der Pasch speelt dat hij op het toneel een dagboek bijhoudt, en na een paar specifieke zinnetjes over de actualiteit van de dag, noteert hij hardop: ,,Eerste lied. Ben benieuwd.'' Wij in de zaal ook.

Anderhalf jaar geleden debuteerde hij met een voorstelling over een jongen van 25 die voor het eerst op zichzelf woont. Hij was vermakelijk en wist behendig gebruik te maken van de charme van de beginneling. Nu draagt hij zijn geboortejaar op zijn t-shirt en begint, na een nondescript openingsliedje, aan een betoogje over leven en dood. En wat daar voor hem tussen ligt: de drang om elders te zien of het dáár misschien avontuurlijker is. Want wat is dit voor een land, waar de viaducten namen hebben? Niemand roept toch ooit een viaduct?

Hoewel hij geen wereld- of podiumbestormer is, bouwt Ernst van der Pasch zijn redenering geestdriftig en gewiekst op, met genoeg originele grappen om zijn avondvullende solo amusant te houden. Hij fantaseert zich een verleden als zesjarige zwerver met een Sesamstraat-rugzak, speelt de zalvende consultant van de bv Zelfmoord (eerste vraag: ,,Wilt u dood of wilt u aandacht?''), bedenkt hoe het zou zijn als het leven een film was met een spannende trailer en verzint het intens bevredigende bestaan van een fietsenmaker.

Zijn liedjes zijn wisselend van kwaliteit en zijn uitgesponnen vakantieverhaal over Laos is mij te onopmerkelijk.

Maar daar staat veel tegenover. Zoals ook nog een spitse verhandeling over de vraag of de nationale karaktertrekken al in het sperma kunnen worden aangetroffen, en een tirade over tuinkabouters waarin echo's van Theo Maassen doorklinken. Tenslotte keert hij terug naar zijn dagboek en noteert waar hij de volgende dag zal optreden: ,,Ben benieuwd.''

Voorstelling: Schuren, door Ernst van der Pasch. Regie: Martin van den Ham. Gezien: 28/3 in Klein Bellevue, Amsterdam. Tournee t/m 18/5 en volgend seizoen. Inl. (020) 6718298.