Quadrant

Eric van der Westen is een van de meest productieve jazzbassisten van Nederland. Behalve ritmische steunpilaar in de groepen van Paul van Kemenade, Martin Fondse, Marnix Busstra en Jasper van 't Hof is hij leider van zijn eigen band Quadrant. Dit kwintet werd uitgebreid met zangeres Norma Winstone voor de opnamen van It is what it is, opgenomen in 1995 en vanwege allerlei productieproblemen nu pas in de winkel. De licht romantische toets van It is what it ontwikkelde zich verder op het wat al te zoetige Naala en Songs for Momsa, Van der Westens duo-plaat met de Zuid-Afrikaanse gitarist Louis Mhlanga.

Me, myself and I is wat sfeer betreft een breuk in het oeuvre. Op zijn beste album totnogtoe eert Van der Westen zijn grote idool Charles Mingus. Hij vroeg zeven Nederlandse componisten een min of meer klassiek Mingus-nummer te `hercomponeren', waarvan er zes op cd belandden. De composities zijn ondanks hun lengte van gemiddeld tien minuten puntig en gevat. Ze vormen een meervoudig portret van de baslegende waar de karakters van de componisten en ook de uitvoerders (Quadrant plus zeven extra blazers) duidelijk doorheen schemeren. Zo baseerde Chiel Meijering zijn krachtige openingsnummer Min(g)us one op flarden van verschillende composities, terwijl Jacques Palinckx in Fables speelt met de tempi van Fables of Faubus en Roderik de Man Sue's Changes van een heel andere kleuring voorziet zodat het resultaat terecht Changing Sue heet. Alle bewerkingen hebben echter een ding gemeen: ze zijn bijzonder geslaagd.

Eric van der Westen's Quadrant: Me, myself and I (Challenge Records, CHR 70077)