Macrander over de veertigers

Ze is veertig, zegt Hester Macrander in haar nieuwe solo, en de glans is eraf. Op volle sterkte overvalt haar het is that all there is-gevoel. Het leven lijkt uitsluitend nog te bestaan uit ,,dingetjes die je moet doen'' en als je niet uitkijkt, kom je ook de rest van je leven nooit meer verder dan het doen van dat soort dingetjes. Natuurlijk is het leven goed – niks te klagen hier in het westen. Maar blijkbaar is dit tevens het hoogst haalbare. Ze heeft, zingt ze, zo'n last van looiigheid.

Hester Macrander maakt tien jaar cabaret en kwam in haar vorige voorstelling uit op het tragikomische zelfportret van een stress-moeder. Nu geeft ze gisse gedachtenspinsels over de midlife crisis ten beste en verwijst bovendien meer dan voorheen naar de actualiteit. Ook het contact met de zaal gaat haar steeds beter af. En af en toe zingt ze, begeleid door accordeon en bas, een vaak wat rafelig liedje of enkele onaffe strofen die toch goed in het programma blijken te passen.

Huiselijke overpeinzingen houdt ze, soms onderuitgezakt op een schilderachtig attribuut: een luie stoel gemonteerd op het onderstel van een trapfiets, zodat ze ermee heen en weer kan rijden. De video biedt eveneens visueel vertier; op het scherm verschijnen rake illustraties van haar betoog. Het gaat over het bestrijden van de versuffing, over die ene Daad die nog gesteld moet worden, en de vraag wat dat dan voor daad zou moeten zijn.

Hier en daar blijft ze te lang hangen in de stuurloosheid van het door haar geschetste veertigersgevoel, en mij kan een nummertje Publikumsbeschimpfung over stropdassendragers gestolen worden. Op zulke momenten vertrouwt ze, denk ik, te veel op de parmantige pose die ze kan aannemen. Maar zo lang ze het particuliere zo algemeen herkenbaar weet te maken, zal Hester Macrander nog wel wat daden kunnen stellen.

Voorstelling: Hup, door Hester Macrander. Gezien: 27/3 in de Kleine Komedie, Amsterdam. Tournee t/m 19/5 en volgend seizoen. Inl. (030) 2367416.