Strijken bij de radio

Ik trek een plastic zak over haar hoofd en strijk die glad. Met een haaknaald prik ik gaatjes en trek daar strengen haar door. Voorzichtig breng ik de verf aan. Ze is hier veel te jong voor, maar als ik het niet doe geeft Erik haar morgen geld voor de kapper. Sinds onze scheiding doet hij alles om bij Charlotte in de gunst te komen.

We hebben het goed, Charlotte en ik. Op zaterdag verschoont zij haar bed en op maandag ik het mijne. Op dinsdag gooit zij haar handdoeken in de was en op woensdag ik de mijne. Toen Erik nog thuis woonde, heerste er chaos. Nooit hield hij zich aan vaste tijden.

Op zaterdag staan wij om tien over acht op. Charlotte heeft met krulspelden in geslapen. Ze is vrolijk. In de keuken maak ik mijn boodschappenlijstje, trek mijn jas aan en steek mijn hoofd om de deur.

`Ben je niet te laat thuis!' waarschuw ik. Ze kijkt niet op. Als ik thuiskom is ze weg. Ik ruim de koelkast in, kook water en giet dat in de strijkbout. Ik haal de was en begin te strijken. Het is stil en ik zet de radio aan.

`... van Barry White', zegt een meisjesstem.

`Geweldig', zegt de diskjockey, `voor wie vraag je die plaat aan, Charlotte?'

Er glijdt een siddering door mij heen en ik vergeet de strijkbout heen en weer te bewegen.

`Voor mijn vader', antwoordt Charlotte.

`Je vader? Is-ie jarig?'

Als verstijfd blijf ik luisteren.

`Nee', zegt Charlotte, `hij is vaak verdrietig. Omdat hij mij zo weinig ziet.'

`Waar is je vader, Charlotte?' vraagt de diskjockey zacht.

`Hier. Op de bank.'

De diskjockey denkt na. `Heb je een leuke vader? Is-ie vrolijk?'

`Soms', zegt ze aarzelend.

`Vertel eens, wanneer is-ie nou bijvoorbeeld vrolijk?'

Charlotte denkt na. `Als zijn vriendin er is.'

`Volgens mij ben jij dol op je vader. Je woont zeker bij je moeder?' stelt de diskjockey vast.

`Ja.'

`Maar je zou veel liever bij je vader wonen?'

Onwillekeurig spannen mijn spieren zich. Stoom sist uit de strijkbout. Ik til hem op en zie de lichtbruine driehoek op de mouw van Charlottes witte blouse. De hese stem van Barry White zwelt aan. Wat zei ze? Ik heb het niet verstaan! De muziek glijdt naar de achtergrond.

`We hebben het antwoord maar even weggedraaid, Charlotte', zegt de diskjockey geruststellend. `Wie weet, misschien luistert je moeder ook.'

`O nee', antwoordt mijn dochter stellig. `Het is kwart voor twaalf. Mijn moeder is aan het strijken.'