Mond- en klauwzeer 1

Uit de berichtgeving over mond- en klauwzeer maak ik het volgende op:

Deze virussen zijn niet schadelijk voor de volksgezondheid. De overdraagbaarheid ervan is zeer groot, zelfs via de wind. (Preventieve) vaccinatie is een effectieve bestrijdingsmethode. Het Europese non-inentingsbeleid is een puur economische maatregel ter bevordering van de export van vlees(vee).

Het is daarom niet te begrijpen dat tweehoevige dieren buiten de economie van de agrarische sector, zoals in natuurgebieden, kinderboerderijen en dierentuinen, niet verplicht moeten zijn ingeënt!

Rondom de boerderijen, die nu besmet blijken te zijn, worden tweehoevigen nu ineens – als uitstel van executie – wel gevaccineerd. Waarom deze dieren niet t.z.t. op de regulaire manier naar het slachthuis gebracht en vrijgegeven voor binnenlandse consumptie, dan wel geëxporteerd naar landen die wel vlees van ingeënte dieren accepteren?

Het huidige strikte vervoersverbod suggereert dat ieder menselijk contact nu zou zijn uitgesloten en – afgezien van de wind als onvoorspelbare factor – het uitbreidingsgevaar zou zijn bezworen. Het lijkt mij onmogelijk om in het dichtbevolkte Nederland alle beweging, ook op het platteland, stil te leggen. Daarnaast dient ook rekening te worden gehouden met al het `gesleep' met de geruimde dieren afkomstig van besmette bedrijven, alsmede van alle controleurs en veeartsen die op al deze besmette bedrijven komen. Zorgvuldig ontsmetten, zo al effectief, lijkt me – mede gezien de werkdruk – niet effectief te kunnen gebeuren.

De belastingbetaler zal wel weer – zoals in het geval van de varkenspest (4 miljard gulden of circa 250 gulden per Nederlander) – voor de kosten (enige miljarden) van deze `economische' activiteit moeten opdraaien. Dit terwijl de vlees(vee) sector als gevolg van het gekozen non-vaccinatiebeleid de afgelopen 10 jaar miljoenen heeft verdiend, maar niet de verantwoordelijkheid voor dit zelfgekozen beleid heeft genomen door hiervoor een calamiteitenfonds te stichten.

Het wordt tijd dat de intensieve veeteelt (en ook de akkerbouw) in de EU echte economische activiteiten worden, met het bijbehorende ondernemersrisico. Het EU-landbouwbeleid (ca. 50 procent van het EU-budget) kost iedere Europese burger ook al ruim 300 gulden per jaar. Nu is het Nederlandse en het EU-landbouwbeleid een indirecte belasting.