`Ik kreeg mijn zoon terug, maar had een kind verloren'

Miranda kwam zwanger terug van vakantie en heeft haar kind afgestaan. Tweede en laatste reactie op haar verhaal. `Als ik terugkijk, zeg ik: sta je kind nooit af.'

Els Hogesteder raakte op jonge leeftijd (16) zwanger van een schoolvriendje. Dat was meer dan 40 jaar geleden een grote schande, voor haar maar vooral voor haar ouders. Ze durfde het net als Miranda haar ouders niet te vertellen. Ze schrijft:

,,Na ruim 6 maanden kwam natuurlijk toch uit dat ik zwanger was. Ik moet wel zeggen dat dit wat mij betreft zeer ongewenst was en dat ik absoluut geen baby wilde. Via een kennis (niemand mocht het weten, ook de huisarts niet) is toen contact gezocht met naar ik meen de Hendrik Piersonstichting. Daar hoorde ik dat het toch maar het beste was de baby ter adoptie af te staan. Er waren zoveel ouderloze echtparen die dolgraag een kindje wilden dat ze zelf niet konden krijgen. Die konden veel beter voor een baby zorgen dan ik.

,,Dit leek natuurlijk de beste oplossing voor iedereen: bijna niemand wist ervan, ik logeerde bij een `tante' tot de bevalling en na geboorte zou de baby direct naar een adoptiegezin vertrekken. En zo is het gegaan. Ik huilde tranen met tuiten toen ik mijn zoontje gedag zei en hem in de kraamkliniek achterliet. Daar zou hij 's middags opgehaald worden. Mij werd gezegd geen contact meer te zoeken, omdat de baby zich dan niet aan zijn nieuwe ouders zou kunnen hechten. En ook in die omstandigheden wil je het beste voor je zoontje.

,,Daarna heb ik geprobeerd de draad weer op te pakken en is er thuis bijna nooit meer over gesproken. Ik heb het diep weggestopt. Ik trouwde enkele jaren later, kreeg nog een zoon.

,,En zo kabbelde het leven verder. Tot ongeveer 8 jaar geleden. Ik ontving een brief van iemand, die mij heel graag eens wilde ontmoeten. Ik zou wel begrijpen wie dat was. Ja, natuurlijk, maar heel eerlijk gezegd kostte het mij veel moeite meteen `ja' te zeggen. Uiteindelijk heb ik een afspraak gemaakt – hij had er toch recht op te weten wat zich indertijd afgespeeld had. En toen ontmoette ik mijn zoon voor het eerst. Hij had er veel problemen mee gehad dat hij niets wist over zijn afkomst, wie zijn moeder was, en zijn vader. We hadden een lang gesprek en wilden beiden contact houden.

,,Toen ik hem wat beter leerde kennen kreeg ik het er heel erg moeilijk mee. Wat had ik indertijd gedaan? Ik stortte volledig in. Ik had nu wel een volwassen zoon teruggekregen, maar ik had een kind verloren! Tegelijkertijd kreeg ik zijn verhaal te horen. En dan blijkt het toch niet zo verlopen als mij was voorgespiegeld. Hij is nooit direct opgehaald door zijn adoptieouders. Pas vier maanden later verliet hij een kindertehuis.

,,Alle toen weggestopte verdriet kwam weer boven en ik heb bijna twee jaar nodig gehad om er weer bovenop te komen. Ook mijn huwelijk strandde in die tijd.

,,Als ik nu terugkijk zeg ik tegen Miranda: sta je kindje nooit af. Bouw liever een hechte band op met Elisa, want later lukt dat nooit meer. Houd die lieve pleegouders in ere, maar Elisa heeft maar één moeder en dat ben jij. Schrijf voor Elisa op wat je je herinnert van de vader. Probeer zo spoedig mogelijk de voogdij over je kindje terug te krijgen door haar zo vaak mogelijk op te zoeken en te verzorgen. Neem haar ook eens mee naar je ouders. Die zullen waarschijnlijk heel anders reageren als ze hun kleindochter zien.

,,Het is onzin te beweren dat het er naar uitziet dat je niet binnen twee jaar zelf voor je kindje zou kunnen zorgen, er kan in twee jaar veel gebeuren. Anders misschien na drie jaar, wat zou dat?''