Koetje in de boom

,,Max! Max! Het konijn is weg!'' Vera riep het zo hard ze kon terwijl ze de trap op stormde.

Max deed net alsof hij sliep.

,,Max! Wakker worden!'' Vera kwam de slaapkamer in. Ze begon aan de dekens te sjorren.

,,Huh? Huh?'' Max deed net alsof hij wakker werd en niet wist waar hij was. Hij wreef in zijn ogen en ging rechtop zitten. ,,Wat is er? Brand?''

,,Het konijn is weg!'' riep Vera.

,,Ooooh,'' zei Max sloom. Hij wist waar het konijn was en hij wilde Vera plagen. Max hield wel van een geintje. Nu ging hij weer liggen.

,,Opstaan Max! Kom op! We moeten het konijn zoeken!'' Vera was helemaal in de war. Ze huilde bijna. Ze begon aan Max te trekken. Zuchtend kwam hij uit bed en hij kleedde zich snel aan. Even later holden ze de trap af.

Het konijn hadden ze een week eerder in de tuin gevonden. Onder de struiken. Het was een lief klein konijn. Hij was wit met zwarte vlekken, net als een koe. Daarom hadden ze hem Koetje genoemd, maar dat was toch een beetje een domme naam, want hij luisterde er niet naar. Hij spitste alleen zijn grote oren als je `konijn' zei en hem grote winterwortels gaf. Toch hadden Max en Vera een mooi hok voor hem in de tuin gebouwd en daar woonde hij nu in.

Alleen was het hok vandaag leeg.

,,Hoe kan dat nou Max? Heeft iemand hem gestolen?'' vroeg Vera benauwd. Ze wees naar de deur van het hok die op slot zat. Ze kon zich niet voorstellen dat ze het gisteravond toen ze Koetje zijn wortels had gegeven open had laten staan en dat hij er toen vandoor was gegaan, maar eerst nog even de deur op slot had gedaan. Zo waren konijnen niet.

,,Kijk eens omhoog,'' mompelde Max. Hij had medelijden met Vera. Als ze het zo doorging, zou ze wel eens helemaal niet om zijn grap kunnen gaan lachen.

Vera keek omhoog.

Haar mond viel open.

Max keek ook.

Zijn mond bleef dicht.

Hij keek snel naar Vera. Ze snapte er niets van. Nu was ze pas helemaal in de war. Hij giechelde.

,,Max, Koetje zit in de boom,'' hakkelde Vera, ,,hoe kan een konijn nou in een boom komen?''

Max haalde zijn schouders op.

Inderdaad zat het konijn in de boom. Max was vanochtend vroeg

opgestaan en had hem uit zijn hok gehaald. Hij was op een stoel gaan staan en had hem toen op de onderste dikke tak neergezet. Hij wist eigenlijk niet waarom hij dat had gedaan. Hij was wakker geworden met het idee van een konijn in een boom. Dat was zo'n gek idee.

,,Kijk nou hoe zielig hij kijkt,'' fluisterde Vera. Ze keek om zich heen of ze iets zag waar ze op kon klimmen om Koetje te bevrijden.

Het konijn keek erg zielig ja, dat kon je wel stellen. Dat zag Max ook wel. Koetje hield zich met allevier zijn pootjes aan de tak vast en zijn oren hingen naar beneden. Zijn neus ging op en neer. Het was duidelijk geen gezicht, een konijn in een boom. Trouwens, een koe in een boom zou ook niet kunnen.

,,Max...'' begon Vera ineens streng, ,,Max...heb jij hem soms in de boom gezet?''

,,Ikke?'' vroeg Max dom.

,,Ja jij. Volgens mij wel. Ik hoorde je vanochtend heel vroeg al.''

,,Ik moest plassen.''

,,Nietes. Ik hoorde geen WC. Ik ging naar beneden.''

Max keek Vera aan.

,,Je bloost helemaal Max,'' riep ze uit, ,,gemene dierenbeul. Kijk nou naar Koetje! Hij bibbert helemaal.''

Max keek naar het konijn. Ineens had hij weer een idee. Hij sprong omhoog en riep heel hard ,,Boeh!'' Daar schrok Koetje zo van dat hij van de

tak viel. Max ving hem keurig in zijn armen op en gaf hem meteen aan Vera.

,,Zo goed?'' vroeg hij.