De nieuwe vrouw

De vrouwen werden onderdrukt en gediscrimineerd. Ze vormden de onderliggende categorie. Ze waren de `White Negro', de `Invisible Man' en ze gingen de strijd aan om daar een eind aan te maken. De strijd zou pas gewonnen zijn, zo was de mening van sommigen, wanneer het noodzakelijk zou worden `blijf van mijn lijf'-huizen voor mannen op te richten.

Maar dat is natuurlijk onzin. Bij machtsstrijd is geweld altijd een mannenmiddel geweest. Vrouwen gingen studeren en aan de hogere onderwijsinstellingen overtroffen ze de mannen al gauw in aantal en in resultaat. Vervolgens gingen ze carrière maken, net als mannen. Ze werden hoogleraar, burgemeester en minister. Maar de dageraad begon te gloren toen steeds meer vrouwen een relatie begonnen met jongere, lager opgeleide mannen, want die zouden zo goed voor huishouden en kinderen kunnen zorgen. Precies de argumentatie van de echte mannen van voor de emancipatie. Bovendien vonden de vrouwen die jongere mannen `lekkere dingen'. Dat zeiden mannen ook altijd van vrouwen, maar dan in iets andere bewoordingen, want `lekker ding' is een typische vrouwenterm. En hiermee wordt onmiskenbaar een mannelijk erotische positie ingenomen en daarmee is weer een nieuw hoogtepunt van de emancipatie bereikt.

Een harde indicatie van dat sociale feit werd onlangs geleverd met een contactadvertentie in deze krant, waarbij een vrouw (geb. 1.78 m) in Limburg, een minnaar zoekt (HBO/Ac. omstreeks 50 jaar) `om elkaar af en toe overdag te ontmoeten'. En waarschijnlijk is het niet de bedoeling die dagen te vullen met bezoeken aan het Bonnefantenmuseum.

Wat een spannende advertentie! Ik had er haast op geschreven, zij het dat ik al de minnaar ben van een gebonden vrouw in het zuiden van het land, die al jaren onopvallend en fatsoenlijk samenwoont met de al even fatsoenlijke vader van haar kinderen. We ontmoeten elkaar `af en toe' in landelijke hotelletjes, waar ik me inschrijf onder de naam `Meinman', zodat ze bij aankomst aldaar zonder extra gewetensnood kan informeren of `mijn man' al is gearriveerd.

We gaan ook wel eens samen de grens over. Laatst was ik daardoor in de Belgische Ardennen drie dagen opgewekt `monsieur Monmari'. Ik leef dan in een voor een man omgekeerde wereld en dat is toch iedere keer weer even wennen. De aanduiding `maîtresse' heeft hier een heel nieuwe betekenis gekregen. En de vrouwen in kwestie voelen zich in die situatie waarschijnlijk net zo sterk en onafhankelijk als de vreemdgaande mannen indertijd. Wanneer dit avontuur aan het licht zou komen, zal haar wereld niet vergaan, maar zal de bedrogen echtgenoot zijn koffers pakken.

In NRC Handelsblad van de genoemde contactadvertentie vertelde de historicus Wesseling in de rubriek `Het Beslissende Boek' over de invloed die De drie musketiers van Alexandre Dumas op hem gemaakt had. Zijn hart ging sneller kloppen voor de musketiers die zich ongeremd inzetten voor de romantische taak van het redden van de koningin en dat soort zaken. Hij vond het wel een vrouwonvriendelijk boek: ,,De grootste schurk is een vrouw, Milady. Voor iedere man onweerstaanbaar en immens slecht.'' Toen ik indertijd dat boek las op mijn katholieke jongensschool, vond ik die musketiers ook wel mooie figuren, maar mijn hart ging echt sneller kloppen voor die verleidelijke slechte vrouw. Dat was meer mijn ideaal.

Wesseling is hoogleraar geworden en zit overdag braaf in de boeken. Mannen zoals ik worden tegenwoordig het willige slachtoffer van onweerstaanbare en immens slechte vrouwen. Vrouwen die met een man kinderen hebben, een gezellig huishouden voeren, een levendig sociaal leven leiden en vaak samen in alle rust oud worden. Maar had vroeger zo'n man in het geheim een maîtresse of een minnares, nu is het de vrouw die een minnaar heeft. Velen zullen dat hoogst onfatsoenlijk vinden, maar het is wel een hoogtepunt in de emancipatie van de vrouw.