Black grijpt terug op Pixies

,,Ik ben The Pixies'', sprak Frank Black in de hoogtijdagen van die groep. Het publiek dacht daar kennelijk wat genuanceerder over, want sinds Black `zijn' band ophief is zijn status er bepaald niet op vooruitgegaan. Dat blijkt niet alleen uit de zalen waar hij dezer dagen optreedt, maar ook uit de t-shirts met zijn logo, die voor de spotprijs van 20 gulden over de geïmproviseerde toonbank gaan.

Dertien jaar na zijn Nederlandse, met veel `hype'-verschijnselen omgeven podiumdebuut, is Black hier terug op tournee met iets meer buik en veel minder haar. Zijn begeleidingsband is goeddeels dezelfde als die op zijn laatste, halfgeslaagde cd Dog In The Sand, al ontbreekt de legendarische Eric Drew Feldman, ooit in de band van Captain Beefheart.

Zijn toetsenpartijen zijn overgenomen door Rich Gilbert, die ook op gitaar en steelgitaar een belangrijke steunpilaar voor Black blijkt. Zodra Dave Philips, de andere gitarist, naar de steelgitaar grijpt , wordt pijnlijk duidelijk dat het af en toe lastig intoneren is op zo'n ding. Maar de prominente aanwezigheid van dat instrument geeft wel een aparte tint aan Blacks klankenpalet.

Op Dog In The Sand klinkt Black soms alarmerend veel als Lou Reed in een landerige bui. Ook live blijken zulke ingehouden, in een semi-akoestische beddding verankerde liedjes geen grote bijdrage tot de popgeschiedenis. Hoewel het in Black te prijzen valt dat hij ook eens verder kijkt dan het stramien waarmee hij beroemd is geworden, blijkt hij ook na The Pixies nog het best te gedijen in korte, springerige liedjes die af en toe uit hun voegen knappen van de dynamiek en de `noise'-uitbarstingen.

Dat Black voor het eerst sinds het verscheiden van The Pixies weer teruggrijpt naar het repertoire van die groep is het grote nieuws van deze toer. Die nummers worden dan ook stukken gretiger meegezongen dan Blacks post-Pixies-repertoire. Maar minstens zo opmerkelijk is de cover van de Amerikaanse jaren-tachtig-undergroundgroep Angst.

In een zeldzaam onderonsje met het publiek noemde Black die band gisteravond zijn favoriet. Daarmee komt een interessante lijn bloot te liggen tussen het obscure Angst en Nirvana, dat bij het schrijven van Smells Like Teen Spirit door The Pixies geïnspireerd heet te zijn.

Zo was dit wat grillige concert vanuit historisch oogpunt hoogst interessant. Maar dat, noch de kwaliteit van Blacks songboek rechtvaardigde de overdadige lengte van twee uur en een kwartier.

Concert: Concert: Frank Black and The Catholics. Gehoord: 22/3, Hedon Zwolle. Herhaling: 23/3 LVC Leiden; 24/3 Melkweg Amsterdam; 25/3 Effenaar Eindhoven.