Spannend duel van gitaargeneraties

Een energieke podiumpersoonlijkheid is de harkerige Jesse van Ruller niet. Dat viel in het tjokvolle BIMhuis extra op toen tegenover hem Philip Catherine stond, die zijn solo's begeleidde met koddige dribbelpasjes en zelfs en sprongetje waagde met opgetrokken onderbeen. Maar motoriek was slechts een van de vergelijkingspunten die zich opdrongen bij deze ontmoeting tussen twee gitaargeneraties.

De 29-jarige Van Ruller geldt als een van de vaandeldragers van de hedendaagse jazzgitaar en weet zich ondanks zijn leeftijd al breed gewaardeerd. In 1995 won hij als eerste Europeaan de prestigieuze Thelonious Monk Award en dit jaar werd hij naast popsterren als Anouk genomineerd voor een Edison in de categorie `beste Nederlandse artiest', iets dat op zijn minst opmerkelijk mag heten voor een jazzmuzikant. De dertig jaar oudere Belg Catherine is de directe erfgenaam van Django Reinhardt en René Thomas, en kan zelf ook bogen op een reputatie die grenst aan legendarisch.

De benjamin en de veteraan tastten elkaar in de eerste helft van het concert voorzichtig af. Van Ruller kabbelde op de hem typerende wijze langs virtuoze arabeskjes, terwijl Catherine warme accenten zette met een geluid dat soms zo breekbaar was als vloeipapier. De begeleiding paste zich naadloos aan bij deze beschaafde en ingetogen sfeer.

Pas toen het trio even zonder gast op het podium stond, kwam Van Ruller los. In `Debets and credits', het laatste nummer voor de pauze, eigende Catherine zich de rol van opschudder toe die op Van Rullers nieuwe cd Catch! wordt gespeeld door trompettist Roy Hargrove. En dat bleef hij doen in de tweede set die beduidend meer vuurwerk bevatte dan de eerste.

Toch bleef Van Ruller altijd de wat onderkoelde aartsstilist. Hij heeft een fabelachtige techniek en maar weinigen evenaren hem in snelheid, maar zijn voortdurende streven naar harmonie maakt zijn spel wat glad. Catherine daarentegen schrikt niet terug voor een breed klankenspectrum en goed gedoseerd drama. Daar waar Van Ruller volledig afgeronde frasen speelt, laat hij jankende noten als vraagtekens in de lucht hangen of springt hij van een lieflijk melodielijntje naar een grof gekartelde chop. Een verschil in temperament dat zich niet alleen uit in een verschillende motoriek. Van Ruller speelt gitaar, Catherine is gitaar.

Concert: Jesse van Ruller Trio & Philip Catherine. Gehoord: 16/3 BIMhuis, Amsterdam. Herh: 8/4 Porgy & Bess, Terneuzen.