Niet `moedig' genoeg voor militair

De Franse seriemoordenaar Guy Georges was vroeger `mama's schatje'. Dat bleek deze week in de rechtszaal in Parijs, waar hij terechtstaat wegens de moord op zeven jonge vrouwen, onder wie twee Nederlandse.

Op televisie had Jeanne Morin zwarte kinderen gezien, het ging over armoede in Afrika. Jeanne Morin, een vrouw uit een dorp in het westen van Frankrijk, zei tegen haar man: ,,Papa, wij moeten zo'n kindje in huis halen.'' Ze hadden zelf al zeven kinderen, maar een zielige zwarte baby kon er nog wel bij. Dat werd Guy Georges. Hij was drie maanden oud toen hij bij de familie Morin in huis kwam. In Parijs is deze week het proces tegen hem begonnen. Guy Georges is nu achtendertig en volgens de aanklacht heeft hij tussen 1991 en 1997 zeven vrouwen verkracht en vermoord, onder wie de Nederlandse Agnes Nijkamp en Hélène Frinking.

Guy Georges was ,,moeders schatje'', zei Jeanne Morin eerder deze week tegen de rechter. Een rustig, aanhankelijk jongetje. Haar droom was dat haar `petit noir' militair zou worden. Zijn vader, een Antilliaan, had op een Amerikaanse legerbasis in Frankrijk gewerkt. Hij was vertrokken voordat Guy was geboren, zijn echte moeder wilde niet voor het kind zorgen. Maar Guy, zei Morin in de rechtszaal, was niet ,,moedig'' genoeg om militair te worden. ,,Anders zat hij daar nu niet.'' Ze wees naar de beklaagdenbank.

Hij was lief, hield ze vol. Maar hij gaf nooit brood aan de eendjes, en volgens zijn pleegzussen pestte hij vogeltjes in het bos. Op zijn veertiende probeerde hij een van zijn pleegzussen te wurgen, Rosalyne, een verstandelijk gehandicapt meisje. ,,Ik weet niet waarom ik dat deed'', zei hij tegen de rechter. Hij had geen hekel aan haar. Wel aan een andere zus, Christiane, bij wie hij twee jaar later hetzelfde probeerde. Die klikte over hem, zei hij.

Christiane stond deze week huilend voor de rechter. Ze was nog steeds bang voor Guy Georges. In de jaren tachtig had hij vanuit de gevangenis – hij zat vast voor verkrachting – een brief naar de familie gestuurd. Christiane had tegen hem getuigd. ,,Ze heeft me neergezet als een gevaarlijke gek'', schreef hij. Hij dreigde haar zo te mishandelen dat ze de rest van haar leven in een rolstoel zou zitten.

,,Je liegt'', zei Guy Georges. Christiane haalde de brief uit haar zak. De rechter liet kopieën maken voor de jury en de advocaten, hij las de brief voor. ,,Wilt u reageren?'' vroeg hij de verdachte. Maar die had niets meer te zeggen.

Na de tweede wurgpoging moest Guy Georges het huis uit. Tot zijn achttiende woonde hij in tehuizen. ,,Daar leer je'', zei hij, ,,hoe je in de gevangenis terechtkomt.'' Hij werd gepakt voor inbraak en overvallen. Als hij niet vastzat, bezocht hij de familie Morin. Hij sliep dan in een caravan, zijn pleegmoeder durfde hem niet in huis te hebben. In die caravan ontdekte ze een mes en een tijdschrift over martelingen. ,,Dat was een stripboek, mama'', zei Guy Georges. Hij voegde eraan toe: ,,Mama, ik heb altijd van je gehouden.'' ,,Ik ook van jou'', zei Jeanne Morin, ,,maar nu is mijn hart leeg. Na alles wat je hebt gedaan.'' Guy Georges: ,,Ik heb niks gedaan, mama, geloof de kranten niet.''

Na zijn arrestatie, drie jaar geleden, bekende Guy Georges bijna alle misdaden die in de aanklacht staan. Nu ontkent hij. Gisteren zei hij in de rechtszaal dat hij de bekentenissen had gedaan omdat hij door de politie was geslagen. De rechter keek hem ongelovig aan en las voor wat Guy Georges tijdens het verhoor had gezegd over de eerste zaak van verkrachting en moord, in 1991 op Pascale Escarfail (19), die gisteren werd behandeld. Het voorlezen duurde bijna een uur – zo gedetailleerd was de bekentenis. Guy Georges had verteld hoe hij het meisje op een avond had zien lopen. Hij vond haar mooi, ze had lang blond haar. Hij volgde haar tot haar huis, bedreigde haar met een mes en ging met haar mee naar binnen. Hij wist nog wat voor kleur meubels er in haar appartement stonden, welke kleren ze droeg en dat ze letteren studeerde aan de Sorbonne. Hij had haar vastgebonden, verkracht en haar keel doorgesneden. ,,Waarom ik haar doodde, weet ik niet'', had hij in het verhoor gezegd. ,,Ze schreeuwde niet, ze sloeg niet, ze probeerde niet te vluchten.''In de zaak van Pascale werd geen DNA-materiaal ontdekt dat overeenkwam met het DNA-profiel van Guy Georges. In de meeste andere gevallen, die de komende weken behandeld worden, was dat wel zo. Volgens de officier van justitie zit het bewijs in de manier waarop Guy Georges bij Pascale te werk ging. De andere vrouwen werden volgens hetzelfde patroon, en met hetzelfde soort mes vermoord.

De advocaat van Georges voerde aan dat in het bed van Pascale sperma was gevonden van vier mannen, maar niet van hem. De advocaten van de familie kwamen met de getuigenis van de vriend van Pascale, die verklaarde dat zij een serieus meisje was geweest. Maar de advocaat van Guy Georges zei na afloop dat hij deze dag had gewonnen: er was geen bewijs dat zijn cliënt Pascale had vermoord. Een dag eerder had de verdediger geprobeerd aan te tonen dat zijn cliënt een aardige man was. Hij had vrienden van vroeger opgeroepen als getuigen. Ze zeiden dat ze Guy Georges leuk hadden gevonden. Hij was sociaal, nam vrouwen graag in bescherming. Maar nu wisten ze dat hij had gelogen. Hij had gezegd dat hij had vastgezeten omdat hij overvallen had gepleegd en racistische politie-agenten had geslagen. Pas na zijn arrestatie in 1998 hoorden ze dat hij was veroordeeld wegens verkrachting.

Een advocaat van de nabestaanden vroeg waarom hij tegen zijn vrienden had gelogen. Rare vraag, vond Guy Georges. Anders had hij natuurlijk geen vrienden gehad. De advocaat: ,,En wat vindt u van verkrachters?'' Guy Georges keek hem minachtend aan. ,,Wat wilt u dat ik zeg? Ik ben er zelf één. Ik ben ervoor veroordeeld.''