IMF gaat minder voorwaarden aan leningen verbinden

Het Internationaal Monetair Fonds (IMF) wordt minder streng voor arme landen. Het bestuur van het fonds is van plan minder voorwaarden te stellen bij het verstrekken van leningen. Daardoor krijgen landen die leningen ontvangen meer vrijheid om een eigen economisch beleid te voeren.

Dat heeft het fonds gisteren bekendgemaakt. Het bestuur gaat een serie vernieuwingen doorvoeren, als antwoord op de kritiek die vooral sinds de financiële crisis die Azië teisterde (1997-1999) op het bestuur werd afgevuurd.

Het IMF stelde volgens de critici op een dwingende manier eisen aan landen die om financiële hulp van de internationale gemeenschap vragen. In de nieuwe situatie zouden landen meer bewegingsruimte krijgen om maatregelen te nemen die zij verantwoord achten voor economische herstel. Ook wil het fonds bereiken dat de financiële markten een duidelijker beeld krijgen of landen die hulp krijgen, telkens aan de criteria voldoen om een volgende termijn van een leningpakket uitbetaald te krijgen.

Het IMF geeft toe dat de afgelopen twintig jaar het aantal voorwaarden als paddestoelen uit de grond schoot. Dat gebeurde met goede bedoelingen. Ze beoogden om economische groei te bevorderen en economische hervormingen te stimuleren in landen waar dat nodig was en in arme landen die uit een crisis probeerden te komen.

Uit documenten op de website van de organisatie blijkt dat over de veranderingen een levendige discussie tussen IMF-directeuren wordt gevoerd. Volgens sommige directeuren stelde het IMF soms meer voorwaarden dan volgens gegeven mandaten of volgens de eigen kennis van zaken mogelijk was. Daardoor werd soms het proces van besluitvorming binnen de landen die van de hulp afhankelijk zijn, gedwarsboomd. Ook zag het IMF nogal eens de noodzaak voor regeringen om voldoende publieke steun voor het nationale beleid te verzamelen, over het hoofd.

Door minder voorwaarden te stellen wil het IMF bereiken dat landen zich meer `eigenaar' gaan voelen van hun hervormingsprogramma. Een van de voorbeelden is dat het IMF een belastingverhoging nodig acht, maar aan het betrokken land overlaat welk type belasting daarvoor het meest in aanmerking komt.