Verantwoordelijkheid

Op 10 maart gaf de hoofdredactie een lesje in politieke verantwoordelijkheid. De bedoeling was duidelijk te maken dat een minister onder bepaalde omstandigheden onmiddellijk dient af te treden. Het gaat dan om falen van de ambtelijke organisatie waarvoor betrokkene verantwoordelijk was. Lang niet alle ministers en wethouders blijken zich hiervan bewust en aarzelen. Vanuit een niet-politiek standpunt lijkt mij die aarzeling moreel gerechtvaardigd, aannemende dat het niet gaat om het bekende kleverige pluche.

Want aan wie moet de Portugese minister nu nog verantwoording afleggen als hij zo correct zijn conclusies heeft getrokken na het instorten van de brug. ,,Hij aanvaardde de volledige politieke verantwoordelijkheid voor het instorten van een brug waarbij 70 doden vielen, en trad af. Zo kan het dus ook'', stelt de hoofdredactie bewonderend. Ik heb hier moeite mee en in het bijzonder met het woord `verantwoordelijkheid'. In mijn beleving betekent het aanvaarden of het nemen van je verantwoordelijkheid dat je onder kritieke omstandigheden op je post blijft. Had burgemeester Mans er dan beter aan gedaan af te treden in plaats van zijn verantwoordelijkheid te nemen en leiding te geven aan het beleidsteam? Wanneer eenmaal de feiten bekend zijn, en dat is pas na het rapport van de onderzoekscommissie, is het tijd voor het doen van uitspraken over de schuldvraag. Dan kunnen, nee dan moeten zij die verantwoordelijkheid droegen zich verantwoorden tegenover het volk. Eerder aftreden mag dan formeel correct zijn, voor mij wekt het de indruk van een vlucht. Maar dat zie ik ongetwijfeld niet juist, want het wordt aangeduid met de term `eer aan zichzelf houden'. Is politieke verantwoordelijkheid dan echt iets heel anders dan gewone verantwoordelijkheid? Misschien toch niet zo vreemd dat er een lesje nodig is om dat uit te leggen.