Hard, hoog en scherp

Martin Fondse houdt van spelen. Met noten natuurlijk – daar is hij componist voor – maar ook met woorden. Net als de mensen die hij zaterdag nadrukkelijk eerde: Duke Ellington met DuEl en Misha Mengelberg met Mis Men. Of schrijf je die titels wellicht anders? Bij woordspeligen weet je het nooit.

Door zijn open werkwijze en zijn lichte presentatie lijkt Fondse (1967) ook op een andere (jazz-)componist: de iets oudere Michiel Braam. Ze hebben een brede, blijde boodschap maar niet de ambitie om die er keihard in te hameren. Als een heiden er iets van meeneemt, zijn ze al tamelijk tevreden.

Verschillen tussen de twee componisten zijn er ook. Braam leidt naast een aantal kleine formaties al jaren de enige `Bik Bent' ter wereld, Fondse zweert bij zijn `Oktemble' dat half zo groot is. Soms zet hij daar maar de helft van in, zoals in The Joy of Living, dat `hard, hoog en scherp' moet klinken. Met een klarinet en twee sopraansaxofoons plus Fondses piano in een dienende rol wordt dat doel ruimschoots bereikt. Het stukje heeft iets onweerstaanbaar grappigs.

In Snow Motion van de cd Upperground zijn wel alle vijf blazers actief. Zij het alleen in de rijke voicings aan het begin en het eind, want deze slow drag is bedoeld als showcase voor trombonist Joost Buis en nog meer Eric van de Westen, die zijn contrabas een ware geseling geeft.

In de categorie `heftig en heet' valt Late Aankomst, waarin trompettist Eric Vloeimans, opgejaagd door drummer Pieter Bast, naast een wegomlegging en een storend mobieltje zelfs de klassieke open brug moet zien te overwinnen. Dat hij daar met flair in slaagt is duidelijk, anders had dit stuk wel anders geheten. Dat deze compositie heel sterk wordt afgesloten zou vermelding verdienen als dit niet één van de kwaliteiten van Fondse was: het schrijven van mooie, gekke, puntige einden.

Concert: Martin Fondse Oktemble. Gehoord : 17/3 SJU Jazzpodium Utrecht. Verder: 24/3 Nighttown Rotterdam; 26/3 Wilhelmina Eindhoven.