Roma: tedere pianopassie

Vele duizenden noten van componisten als Alkan en Rachmaninov, en toch vergiste de uiterst virtuoze pianist Igor Roma zich maar één keer. Helemaal aan het einde van zijn bedwelmende recital raakte Roma in Schumanns Etudes symphoniques even het spoor bijster, maar zijn handen speelden door en zochten zich door de plotseling tegendraadse toetsen van de vleugel een uitweg uit het labyrint. Het werkte en wie het stuk niet heel goed kende, zal de blackout niet eens hebben opgemerkt. Maar wat niemand kon ontgaan is dat Roma, in een programma dat louter uit pianistische krachttoeren bestond, zichzelf wist te profileren als een zeldzaam sensitieve, ontvankelijke en zachtmoedige pianist.

Een echte latin lover zei een verrukte mevrouw in de pauze, een rake typering van de manier waarop Roma de muziek omarmt: boordevol passie maar toch teder, met de zwoele romantiek van een man die in het holst van de nacht zijn geliefde verrast met een serenade onder haar balkon, verleidelijk en met een bijna plagend rubato, poëtisch en zwierig tot in de kleinste nuances van zijn dynamiek, frasering en toucher.

In de Preludes nrs. 9 en 10 van Rachmaninov was Roma nog op zoek naar de ideale akoestiek en de juiste klankverhouding. Binnen de draaikolkachtige deining van Rachmaninovs persoonlijke ontboezemingen in klank, bleef de mysterieuze zinsbouw van de noten nog vaag en ongrijpbaar. Maar tijdens zijn vitale interpretatie van tien delen uit Prokofjevs Romeo & Juliet, zoals het zesde (`The Montagues and Capulets'), bereikte Roma niet alleen optimale helderheid, maar ook maximale suggestiviteit. Zó mooi en indringend speelde hij sommige delen dat het publiek telkens weer spontaan in klappen uitbarstte, om door een woest gesis van de werkelijke connaisseurs streng tot de orde geroepen te worden. Met de beruchte onspeelbaarheid van de romantische zonderling Alkan stak Roma de draak, door zijn duizelingwekkende noten te spelen al een vriendelijk voortkabbelend beekje. Ook in de Etude d'exécution transcendante `Harmonies du soir' van Liszt voerden de lastigste passages in melancholieke sfeer naar tropische nachten bij volle maan.

Superieur en boordevol emotionaliteit was Roma's interpretatie van de Etudes symphoniques van Schumann, waarin de weemoed, de pijn, de verrukingen, de grootheidswaanzin en de angst voor echte waanzin afwisselend opdoken in een organische muzikale maalstroom van gevoelens.

Concert: Igor Roma (piano). Programma: werken van Rachmaninov, Prokofjev, Alkan, Liszt en Schumann. Gehoord: 18/3 Concertgebouw Amsterdam.