Column

Spoorboekenbaldadig

De NS wordt de nieuwe sponsor van het CPNB, dus de kans is groot dat het Boekenbal in plaats van traditioneel op dinsdag volgend jaar op woensdag wordt gehouden. Een dag vertraging.

De Spoorwegen hebben wilde plannen. Vanaf september kan een dichter je coupé binnenstormen, die een vers gedicht begint voor te dragen. Ik weet dat je niet zomaar aan de noodrem mag trekken (Misbruik wordt gestraft!), dus zullen we hem uit de rijdende intercity moeten flikkeren. Laten die Spoorwegen er nou toch eerst eens voor zorgen dat die treinen op tijd rijden en laten ze hun weinige centen voorlopig investeren in wissels, loketten en iets vrolijkere conducteurs in plaats van in lollige zaken als zinloze boekpromotie. Ik weet wel een goede slogan voor beide partijen: Sta vaker stil met een boek!

Dit jaar was het jaarlijkse boekenfeestje multicultureel. Dat hield in dat hele lelijke vrouwen van hele lelijke boekenboeren, dichters en schrijvers zich hadden gehuld in een hele lelijke kaftan, die ze waarschijnlijk geleend hadden bij de plaatselijke carnavalsvereniging. Dat was beter dan andere jaren. Dan zag je meestal lillend vrouwenvlees van ver voorbij de consumptiedatum in veel te blote jurken. Wat mij betreft mogen ze volgend jaar allemaal in een Arabische soepjurk. En in veel gevallen ben ik ook niet tegen het hoofddoekje, sterker nog: sluieren die handel. Ze worden er echt veel aantrekkelijker van.

Ik zag een redactrice van het damesblad Opzij met een hoofddoekje om. Dat was duidelijk een knipoog naar de domme opmerking van haar bazin Cisca Dresselhuys, bij wie vrouwen met een hoofddoekje er niet inkomen! Wat is daar nou tegen? Een doekje draagt ze toch vrijwillig! Zelf gebruikt Cisca dagelijks een kilootje of tien aan make-up en andere smeermiddelen en daar zeggen wij toch ook niks van. Mogen vrouwen met siliconenborsten wel bij dat blad? Voor veel dames is dat ook een geloof! Een vriend van mij is islamiet en vertelde mij onlangs dat het best een handig geloof is. Je mag, als dat in jouw ogen nodig is, je vrouw af en toe een corrigerende dreun verkopen. Dus ze dragen geen hoofddoek, maar een voorzorgsmitella.

Dit jaar was het Boekenbal multicultureel en alleen Jan Mulder en ik hadden het een beetje begrepen. Alle mannen stonden heel suf met hun eigen vrouw te zwijgen en wij hadden ons laten vergezellen door een prachtige donkere vrouw. Jan ging voor een beeldschone Somalische en ik had mijn vrouw voor een avond ingeruild voor een bloedmooi negerinnetje van twintig jaar jonger. Toch kreeg ik amper aandacht van de media. Sterker nog: van niemand. Ik was ook te laat. Ik had eerst mijn kunstjes nog in Uden moeten verkopen. Dat mijn chocoladebruine Lindsey geen aandacht kreeg kwam niet omdat zij niet mooi is, maar omdat alle mannen nog kermden, kreunden en stoomden van mevrouw Rushdie. De bodyguards waren niet voor die lichtloensende Indiase baard, maar voor zijn beeldschone vriendin ingehuurd. Zelden zo'n kortademig boekenbal meegemaakt. Astmatische mannen probeerden mij uit te leggen dat ze bloedstollend was en hun vrouwen hoorde ik keffen dat ze wel meeviel. Ze was volgens de dames al door Vanessa bijgespoten, werd per uur lelijker en ze had meer make-up dan Cisca D. Toen ik ze zo fel hoorde schelden, wist ik het helemaal zeker: ze moest onverdraaglijk mooi zijn. Wat is het leuke van het boekenbal? Dat je een stukje decor mag slopen en mee naar huis nemen. Ik sloop trouwens niet alleen op het boekenbal. Ook als ik bij Ajax kom moffel ik regelmatig een Europacup onder mijn jas.

Op de dansvloer kwam ik haar tegen, via het damestoilet zijn we gevlucht en op mijn kantoor heb ik haar zacht en teder gekust. `Ik ben gek op lelijke mannen, Youpie', fluisterde ze hees.

`Oh Padma', snoof ik zachtjes in haar oor.

Vanuit een hoek keek de vier jaar geleden door mij gejatte buste van Simon Carmiggelt glimlachend toe. Als iemand wist wat vreemdgaan was.