De grootmoeder en het geboortekaartje

Misprijzende reacties ontving de redactie op het verhaal van Miranda. Strekking: een baby sta je niet af omdat het niet in je planning past. Vandaag en volgende week twee andere ervaringen.

Soms roepen reportages in deze rubriek hele persoonlijke reacties op. Dan vertellen lezers hun eigen verhaal om de geïnterviewden aan te vullen of tegengas te geven. Dat gebeurde ook deze week naar aanleiding van het artikel over `Miranda'. Zij kwam zwanger terug van een weekje Texel en laat haar dochter opgroeien bij een pleeggezin. Vandaag het verhaal van grootouders van een ongewenst kind, volgende week de ervaring van een moeder van een ander ongewenst kind.

Een grootmoeder wiens naam en adres bij de redactie bekend is, vertelt hoe haar dochter hun gezinsleven sinds twee weken volledig op zijn kop heeft gezet.,,Dinsdag 27 februari waren mijn man en ik van plan een dag bij onze studerende dochter te gaan klussen. 's Ochtends om kwart over zeven gaat de telefoon. Onze dochter hangt huilend aan de telefoon, ze klaagt over pijn in de buik en bloedverlies. Mijn man, gynaecoloog, adviseert haar ogenblikkelijk naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis te gaan. Terwijl hij het telefoonnummer opzoekt van het Amsterdamse ziekenhuis, roept hij naar mij dat ze gaat bevallen – het zijn weeën. Het is of hij onzin loopt uit te kramen, of hij zich vergist.

,,Inmiddels heeft hij de verloskamer van het ziekenhuis aan de lijn en vraagt hij naar de dienstdoende gynaecoloog. Kan alleen maar zeggen hoe oud onze dochter is en dat hij denkt dat ze gaat bevallen. Daarna stappen we in de auto en rijden we naar het ziekenhuis, twee uur verderop. Onderweg spreken wij nauwelijks. Je vraagt je aldoor af, wat er toch zo ontzettend is misgegaan in de huiselijke relatie dat onze dochter er met niemand, maar dan ook helemaal niemand, ook niet met één van haar drie broers, over heeft gesproken.

,,Ja, ik wist dat haar serieuze relatie dit najaar was verbroken, en daar was ze wel verdrietig over. Toen wist ze al dat ze zwanger was, maar ook toen heeft ze er met niemand over gesproken, ook niet met de vader. Wat mij, als moeder, wel opviel was dat ze ontzettend vaak thuiskwam en doordeweeks elke dag belde, net als haar broers. Ook werd ze wat dikker en droeg ze weer wat wijdere truien. Maar het is nogal een lekkerbekje, dus ik had alleen maar gezegd dat ze weer een beetje op de lijn moest gaan letten. Ze is altijd een heel aanhankelijk kind geweest, maar ik vond het nu wel erger worden – achteraf denken wij dat ze gewoon geborgenheid en veiligheid gezocht zal hebben.

,,Onderweg zit je met duizenden vragen. Een ding stond als een paal boven water: zowel de baby als de moeder zouden met ons mee naar huis gaan. Ook besloten we dat onze dochter te zijner tijd haar studie af zal moeten maken, omdat zij goed voor het kind zal moeten kunnen zorgen.

,,Enfin, toen we Amsterdam binnenreden, belde onze dochter. Ze vertelde dat er een gezonde dochter van 3.100 gram geboren was. Maar, zei ze, `ik wil haar niet'. Wij konden gelukkig zeggen dat we bijna bij haar waren en feliciteerden haar.

,,In het ziekenhuis lag een klein mensje ver van haar moeder af. De moeder huilde en zei dat ze het kind niet wilde. Mijn man vroeg hoe de bevalling gegaan was en of ze veel pijn gehad had; of haar ex-vriend de vader was en WAAROM ze helemaal niets tegen niemand gezegd had. Natuurlijk kwam daar geen antwoord op, maar je bent te verbouwereerd om wat anders te zeggen.

,,Daarna moest ze van mijn man haar drie broers bellen. De oudste begon vreselijk te huilen, maar sprong direct de trein in om naar het ziekenhuis te komen. De jongste was toevalligerwijs naar de oudste onderweg, dus die kwam mee – heel erg boos. De middelste zei alleen maar: `ik kom', en kwam. Toen moest ze de vader van ons kleinkind bellen en ook hij kwam meteen, uiteraard helemaal over zijn toeren. Omdat de bevalling voorspoedig was verlopen, mocht onze dochter eigenlijk meteen mee. Maar dat kon voor ons niet, omdat wij uiteraard helemaal niets voor elkaar hadden. Daar zaten we, met ons zessen en de kleine meid.

,,Het was heel vertederend om te zien hoe verrukt onze zoons met het kleine mensje omgingen. En de jongste zei: `nu zijn we dus voortaan met zijn zevenen!' Mijn man had in Amsterdam een wegwerpcamera gekocht, zodat hij direct foto's kon maken, ook met de vader erbij.

,,Intussen zijn we veertien dagen verder en hebben we vreselijke hectische tijden achter de rug. Wij, de grootouders, hebben een advertentie in de krant gezet, zodat iedereen weet dat er bij ons een baby is, waar wij met z'n allen voor gaan. De geboortekaartjes zijn gisteren de deur uit gegaan. Sindsdien staat bij ons de telefoon roodgloeiend, zo erg, dat we hem er bij tijd en wijle uit trekken.

,,Met hoeveel vragen je ook nog zit, wij vinden dat je als gezin maar te zorgen hebt, zowel voor het nieuwe leven als ook voor dat van je dochter. Onze dochter verzorgt haar kind heel erg goed en is er dol op; de drie `ooms' kunnen niet genoeg van het kleintje krijgen, ook al hebben ze heel veel verdriet, woede en dergelijke over de manier waarop het allemaal gegaan is. Maar ze geven geweldige steun aan hun zusje en aan ons, ouders.

,,Ten slotte wil ik nog zeggen dat de reactie van bijna iedereen, niet alleen van familie en vrienden, hartverwarmend is. Het hele huis staat vol bloemen, ook al kan niemand begrijpen dat het allemaal zo gebeurd is.''