TOM MCCRAE

Toen Tom McCrae onlangs in Amsterdam optrad in het voorprogramma van Dido, kwamen zijn breekbare voordracht en akoestische gitaar nauwelijks boven het geroezemoes van de zaal uit. Zelfs bij beluistering op cd kost het soms moeite om McCrea goed tot je door te laten dringen. Zo bescheiden en transparant klinken de liedjes van deze Engelsman. Alle aandacht op deze titelloze debuut-cd gaat uit naar de neus-stem en teksten, die met eenvoudige zinnen vaak een desolate maar niet werkelijk dramatische sfeer oproepen. Dat geldt ook voor de liedjes zelf. Tom McCrea maakt mooie melodieeën die worden gevuld door lichte instrumentaties van piano en zacht synthetisch gerommel. Ze zijn eerder verhalend dan meeslepend. Zowel muzikaal als tekstueel lijkt McCrea zelfreflectie te behouden: hij is meer iemand voor zelfspot dan voor het grote zwelgen.

Gelukkig zijn er een paar nummers waarin hij zich wat meer laat gaan. In bijvoorbeeld `Language of Fools' wordt ronduit drama opgewekt, met gebroken zang en ijzingwekkende slide-gitaar.

Tom McCrea. (BMG 74321797142)