`Onze droom was uitgekomen!'

Willy de Jong: ,,Ik was laatst op een verjaardag, veel jonge mensen, er wordt over beatmuziek gepraat en op een gegeven moment zeg ik: `Ik weet dat allemaal nog wel, want ik ben uit die tijd.' `Wat', vroeg zo'n jongen, `ben jij een echte sixty?' `Ja', zei ik, `en ik heb nog gezongen ook.' Iedereen enthousiast.

,,We woonden in Breda. Het was op oudejaarsavond op straat, ik was elf jaar en ik hoorde voor het eerst een gitaar. Ik bleef luisteren en zei tegen mijn moeder: `Dat wil ik ook'. `Ach nee, je vingertjes zijn daar nog veel te klein voor', zei ze. Ik heb zo lang gezeurd tot ik toch een gitaar kreeg en bij het gitaarspelen ging je vanzelf zingen. Toen wist ik al: `Ik word artiest'. Mijn zusje Nelly en ik vulden elkaar goed aan met onze stemmen. Als je met familie zingt dan heb je vaak datzelfde timbre. Als we 's avonds in bed lagen dan zongen we elkaar in slaap.

,,Er woonden veel Indische jongens in Breda. Het waren mooie jongens en ze zagen er goed uit. Hollandse jongens liepen met geruite overhemden maar zij droegen leren jacks en spijkerbroeken. Mijn zusje en ik vonden ze heel interessant. Veel van die jongens gingen varen en brachten platen mee die je hier niet kon krijgen, zoals de Everly Brothers. Twee broertjes die samen gitaar speelden en zongen. Daar herkenden we ons in.

Mijn moeder wilde weten wat voor vlees ze in de kuip had met al die Indische vriendjes, dus ze zei: `Laat ze maar hier thuis komen repeteren.' Zonder dat wij het wisten had zij mijn zus en mij opgegeven voor `De Oprechte Amateur', een talentenjacht. Inmiddels speelden we alle twee gitaar. Als je in die tijd drie akkoorden kon spelen dan `speelde je gitaar'.

,,Op talentenjachten hebben we nooit iets gewonnen. Totdat we een keer voor een Indisch feest gevraagd werden. Elke week hadden die Indische mensen een `huisfuif' met limonade en Indisch eten. Er werd gezegd: `Er komt een manager uit Den Haag naar jullie luisteren'. We waren heel nerveus. Alleen het woord manager al. Aan het eind van de avond vroegen we: `Waar blijft die man nou?' Maar toen bleek dat hij al de hele avond aanwezig was. Hij zei: `The Blue Diamonds treden binnenkort op in de Rotterdamse Diergaarde. Wat zouden jullie er van vinden om ook te komen?' Wij dachten: `In een dierentuin?'

,,We komen bij de ingang en zien daar een podium. Zo groot. En wel duizend man publiek. We hebben gezongen, het was als in een droom. Er werd door iemand uit het publiek een servetje onder mijn neus geduwd. Ik dacht: `Wat moet die nou van mij?' Maar hij wilde een handtekening! Vervolgens kregen we een platencontract. Onze artiestennaam werd `The Young Sisters'.

,,De Blue Diamonds brachten Engelstalig werk, maar voor ons moest nog een repertoire gezocht worden. Dat werden Nederlandse vertalingen van Engelse liedjes, maar we waren al blij dat we een contract hadden. Ons eerste plaatje kwam uit in 1961. `Johnny kom weer hier', een vertaling van `Are you sure'. Dat werd een hit. Drie keer in de week traden we op in `teenagershows' en voor militairen door heel Nederland, in Duitsland, in La Courtine. Vaak met bekende artiesten zoals Ria Verda en Mieke Telkamp. `En, hebben jullie veel werk', vroegen ze wel eens. We waren verbaasd. Werk? We zagen het niet als werk!

,,We vonden het een heerlijke manier van leven. Alles waarvan we altijd hadden gedroomd, was uitgekomen. Dat we in hotels sliepen en altijd onderweg waren en mensen die om onze handtekeningen vroegen. Dat gebeurde allemaal echt!

,,We waren heel naief. Breda was in die tijd nog een dorp. Wat wisten wij nou van de volwassen wereld? Op een keer moesten we in bekende show optreden en de organisator zei: `Kom maar naar mijn hotel, dan kunnen we wat zaken bespreken.' Ik in mijn onschuld naar Des Indes. `Ik heb een afspraak met die en die.' `Of u naar zijn kamer wilt komen.' Ik zal twintig zijn geweest en hij in mijn ogen zestig en die wilde dat ik naar zijn kamer kwam! Nou, dat heb ik niet gedaan. Ik dacht: `Ik ben daar gek.' Hij heeft me wel een uur laten wachten. Onze collega-artiesten zeiden later tegen ons: `Daar komen jullie niet in, in die show.' En dan komt er iemand anders voor jou in de plaats en dan weet je voldoende.

,,Bij de platenmaatschappijen had je iemand die... ik zal geen namen noemen maar ook weer zo'n bekend figuur. We zaten in de vergaderruimte. Mijn zus moest naar het toilet en toen zij weg was, wou die man mij pakken. Misschien was hij pas veertig, maar in mijn ogen een hele oude man en ik heb werkelijk als een dolle om de tafel moeten lopen om hem van mij af te houden. Even later ging ik naar het toilet en toen overkwam mijn zus hetzelfde. Weer zo'n achtervolging rond die tafel. We waren kwaad! Maar we durfden niets te zeggen.

,,Uiteindelijk hebben we toch een Engelstalig plaatje gemaakt: `Send him my love'. In 1966 kwam het uit. Door Philips waren we altijd in een bepaalde richting geduwd en dit was eindelijk onze eigen keuze. Het plaatje werd veel gedraaid maar het verkocht niet. Vervolgens kwamen ze met `Ik wacht op de zomer'. We vonden het een verschrikkelijk nummer. We moesten weer terug naar het Hollandse meezingrepertoire! We zeiden: `Dit doen we niet.' Toen hield het voor Philips ook op.

,,Het werd steeds moeilijker een repertoire te vinden. Mijn zus trad het liefst op in glitterjurkjes en ik juist in spijkerbroek. Mijn moeder wilde dat we op elkaar leken, we moesten voor tweelingen doorgaan. Ik moest me aanpassen.

,,We waren inmiddels allebei getrouwd. Toen mijn zoon geboren werd zijn we even gestopt met optreden. Vervolgens werd mijn zus zwanger. We zouden nog twee voorstellingen doen en toen kreeg ze een miskraam. Toen moesten we alles afzeggen.

,,We zingen helemaal niet meer. Niet eens meer `Lang zal die leven'. Als ik nu mijn stem hoor, denk ik: `Hoe is het mogelijk dat ik hier ooit de kost mee heb verdiend?' We praten er zelden meer over.''