Knoppen

,,Wat ik tegenwoordig een beetje over the top vind, dat is dat iedereen steeds zegt dat iets over the top is'', zei de oude man die ik af en toe opzoek. ,,Waarom kunnen ze niet gewoon Nederlands spreken, of vind je dit beside the point? Zo heb ik ook een hekel aan het gebruik van het woord geliefde voor iemand die je vroeger gewoon je vriend of je vriendin noemde. Waar komt zulke aanstellerij toch vandaan? Ik vertrouw het niks. Ze zullen wel weer snel uit elkaar gaan, denk ik dan.

,,Vanmorgen moest ik naar de kapper en toen ik mezelf later thuis in de spiegel inspecteerde, zag ik dat hij weer van alles vergeten was. Zie je hoe mijn wenkbrauwen naarbeneden groeien? Het lijken wel borstels. Dan heb ik ook nog één lange, witte haar aan mijn oor. Als ik op een bepaalde manier in het licht sta, zie je hem uitsteken. Geen gezicht, zegt mijn dochter altijd. Ik voelde net aan mijn oor en, verdomd, hij zat er weer. Vroeger letten kappers daarop. Ik kan me herinneren dat mijn kapper zelfs mijn neushaartjes wegknipte.

,,Als mijn dochter hier is, doet ze ook even boodschappen. Ze vindt mij veel te zuinig. Ze wil dan iets lekkers meenemen voor op de boterham, maar ik schrik als ik die prijzen hoor. Voor een onsje zalm vijf gulden achtennegentig! Dat eet ik er niet aan af, jij? Het maakt haar altijd kregelig. Geniet er toch van nu het nog kan, zegt ze dan. Gelijk heeft ze, maar er zitten knoppen in je kop die je op mijn leeftijd niet meer kunt omdraaien.

,,Het is vreemd. Je weet dat je je geld niet in je graf kunt meenemen en toch... Ik moet binnenkort weer mijn belastingformulier invullen. Heb ik altijd zelf gedaan, maar nu begin ik er voor het eerst tegenop te zien. Laat het toch door een of ander kantoor doen, zegt mijn dochter. Maar dat kost me dan weer zo'n 500 gulden. Waarom zou ik die niet in mijn zak houden? Nee, niet voor mezelf. Misschien hebben mijn kinderen er nog wat aan, hoewel ze het niet écht nodig hebben, geloof ik, als ik zie dat ze twee keer per jaar op vakantie gaan.

,,Van het front van het verzorgingshuis kan ik je nog geen nieuws meedelen. We staan op de wachtlijst. Af en toe komt er iemand van een of andere stichting langs die me belooft dat er nu snel iets gaat gebeuren. Een maandje later komt er dan iemand van een andere stichting die het veel somberder inziet. U hoort er nog van, zeggen ze allemaal, en vervolgens hoor je geen sodemieter meer. De meesten zijn aardige, voorkomende mensen, maar ik krijg de indruk dat ze volledig langs elkaar heenwerken. Of zouden ze gewoon een hekel aan elkaar hebben?

,,Laatst zat hier een man van zo'n stichting die het geheugen van mijn vrouw wilde testen. Dat is niet meer geweldig, zoals je weet. Hij vroeg hoe oud ze was en hoeveel kinderen ze had. Mijn vrouw werd steeds zenuwachtiger, er kwam geen woord meer uit. Ik heb er een einde aan gemaakt. Het leek wel een verhoor.

,,Mijn vrouw zegt soms: ik wil naar huis, naar mijn moeder. Als dát zou kunnen. Ze zou er beter op haar plaats zijn dan in die konijnenhokken van zo'n tehuis.''