Het Konijn

Er klonk geritsel in de tuin. Het kwam uit de struiken. Max en Vera hadden het eerst niet in de gaten. Ze waren op het gras een tennisbal heen en weer aan het schoppen. Maar toen Vera de bal in de bosjes schoot, hoorden ze het.

,,Jij moet hem halen,'' zei Max. Hij had geen zin om in de struiken te kruipen. Hij had net een nieuwe broek aan.

,,Ik hoor wat,'' zei Vera. Ze zat op haar knieën en keek of ze de tennisbal kon zien liggen. Ze zag hem nergens.

,,Wat dan?'' vroeg Max. Hij ging op zijn hurken naast haar zitten.

Hij keek de struiken in. Hij zag een konijn. Wit met zwarte vlekken.

,,Hé,'' riep Vera ineens, ,,zie je dat Max! Een konijn!''

Inderdaad.

Het was een klein konijn. Hij zat in elkaar gedoken tussen de takken. Hij keek bang. Zijn lange oren hingen slap langs zijn kop.

,,Kom dan konijntje, kom dan...'' Vera zette een lief stemmetje op.

Het konijntje maakte zich nog kleiner. Het leek alsof hij bibberde.

,,Hij heeft honger,'' zei Max.

,,Hij heeft het koud,'' zei Vera.

Ze keken elkaar aan.

,,Het is net een klein koetje,'' mompelde Max toen.

Vera gaf hem een duw. Max zat op zijn hurken. Nu viel hij achterover. ,,Gekkie!'' zei Vera, ,,een koe. Het is een konijn.''

,,Dat weet ik ook wel,'' mopperde Max terwijl hij overeind kwam, ,,maar hij is het wit met zwarte vlekken. Net als een koe.''

,,Kom maar konijntje...'' probeerde Vera weer.

Max plukte een bosje gras. Hij kroop voorzichtig het struikgewas in. Dan maar een vieze broek. Een tak sloeg in zijn gezicht, maar hij gilde niet. Toen hij vlakbij het konijn was, stak hij zijn hand uit. Hij hield het konijn het bosje gras voor.

Het konijn was nieuwsgierig. Eerst keek hij goed om zich heen. Toen kroop hij een klein stukje dichterbij. Zijn neus ging op en neer. Toen hij bijna bij het gras was, maakte hij een klein huppeltje. Daarna knabbelde hij aan de sprieten. Max vond het maar een gek gevoel, die tanden aan zijn vingers.

,,Je moet hem pakken Max,'' zei Vera.

,,Sssttt,'' deed Max. Waarom bemoeide Vera zich er toch altijd mee als hij iets deed?

Het konijn schrok van het geluid en deed een sprongetje achteruit.

Het gras was bijna op. Hij keek Max verdrietig aan.

,,Toe Max...'' spoorde Vera hem aan.

Max aaide het konijntje over zijn kop. Hij durfde hem eigenlijk niet vast te pakken. Maar het konijn was zo zielig, misschien moest hij hem wel pakken. Anders ging het dood, misschien. Het was ook nog zo koud buiten. Hij pakte het konijn beet.

,,In z'n nekvel Max,'' riep Vera.

Daar werd Max onzeker van. Wáár moest hij het konijn vastpakken?

Hij had zijn kopje vast, en zijn oren. Hij voelde wel dat als hij losliet het konijn weg zou hollen. Dat moest niet. Max kreeg het er warm van. Hij trok het konijntje maar snel naar zich toe en stootte zijn hoofd tegen een dikke tak van het struikgewas.

,,Kom gauw!'' riep Vera.

Max kroop achteruit. Hij had het konijn nu stevig vast. Hij voelde de ribbenkast op en neer gaan. Het was een heel mager konijn. Het hartje klopte als een wekker zo snel. Toen Max uit de struiken was, gaf hij het aan Vera. Het konijn bungelde in zijn hand. Het zag er dik en wollig uit, maar het woog bijna niets.

,,Wat een lief konijn,'' zei Vera. Ze duwde het konijn tegen zich aan en aaide zijn kop. Ze hield één hand onder zijn staart. Het konijn poepte een mooi rond keuteltje en daar was het een konijn voor.