Drie muzen in een ode aan de danstechniek

`Liefde veroorzaakt pijn en vertelt sprookjes.' Choreograaf Thom Stuart laat deze woorden van Sappho in Ouverture to Orpheus door een van de drie danseressen op de achterwand opschrijven. Gedrieën zijn ze de belichaming van de Grieks mythologische nimf Eurydike die gebeten wordt door een slang en sterft. Orpheus daalt af in het dodenrijk op zoek naar zijn geliefde maar ze mag alleen mee terug als hij haar voorgaat zonder haar aan te kijken voor ze weer `boven' zijn. De mythe eindigt gruwelijk: Orpheus kijkt Eurydike aan, verliest haar voorgoed en stort zich van ellende in de herenliefde. Tot woede van een paar dames die hem in stukken uiteenrijten. Zo ver laat Stuart het op toneel niet komen. Zijn choreografie is daarvoor te abstract. De zinnen van Sappho (`Ik zal zachte kussens spreiden voor je moede ledematen') en het touw waaraan Orpheus afdaalt, zijn de enige twee echte theatrale elementen. In feite is Ouverture to Orpheus een muziekballet.

Op korte composities van Gilius van Bergeijk, Klaas de Vries en Roderik de Man bewegen Stuarts drie muzen in solo's die een ode zijn aan de danstechniek. Stephanie Guimond is een prachtige, gracieuze en breekbare Eurydike, Lonneke van Leth toont de dynamiek en humor van Eurydike zeer overtuigend en alleen Sara Lourenço is nog niet stevig genoeg om de passie van Eurydike in abstractie te verbeelden. Wanneer de dames zijn uitgedanst en zijn gaan zitten begint de muziek van Andriessen, die live op klavecimbel wordt uitgevoerd door Annelie de Man. Orpheus (Goran Turnek) daalt af en danst met zijn Eurydike's waarbij hij echter een voorkeur lijkt te hebben voor zijn gracieuze geliefde. Uiteraard kijken ze elkaar in een strak bewogen duet niet aan tot op het moment dat het wel gebeurt, er hard gerend wordt en de vier dansers `ter aarde' vallen.

Thom Stuart (1966) danste onder meer bij en choreografeerde voor Introdans en het Scapino Ballet. Sporen van leermeesters als Nils Christe en Ed Wubbe zijn in Ouverture to Orpheus terug te vinden in de helderheid en soberheid van bewegingen en ruimtelijke patronen. Stuart benut de ruimte alleen al door veel te rennen maar hij maakt net zo makkelijk pas op de plaats voor een staaltje lichaamsbeheersing. Hij volgt hier en daar een muzikale lijn, zelfs keurig in de maat, maar is niet slaafs en becommentarieert Andriessens compositie al knipogend. Het knappe van Stuart is dat hij zowel een verhaal kan vertellen in een transparant soort abstractie. Vorig jaar stortte Stuart zich met zijn gezelschap De Dutch Don't Dance Division in de `dansopera' The Manson Family over sekteleider en moordenaar Charles Manson, maar daarin vergaloppeerde hij zich juist in alle explicietheid. Ouverture to Orpheus is een zeer fraaie choreografie, prachtig gedanst, mooi muzikaal begeleid en in wonderschone door Stuart zelf ontworpen kostuums gestoken. Met als voorafjes de korte choreografieën Eugene & Marion en Trash, een mooie avond.

Voorstelling: De Dutch Don't Dance Division: Ouverture to Orpheus. Gezien: 14/3 Theater aan 't Spui Den Haag. T/m 17/3. Inl. (070) 3465272.