Bemanning Japans schip had geen kans

Toen de Amerikaanse atoomonderzeeër USS Greeneville zich op 9 februari door de romp van het Japanse visserijopleidingsschip Ehime Maru boorde, kon de bemanning van die trawler niets meer doen. ,,Bemanningsleden en studenten hingen aan relingen en alles wat ze vast konden houden.'' Dat verklaarde gisteren de kapitein van de Ehime Maru, Hisao Onishi, ten overstaan van Commissie van Onderzoek van de Amerikaanse marine in Pearl Harbor die het incident onderzoekt.

De kapitein sprak via een tolk in de zaal die stampvol zat met familieleden van de negen omgekomen opvarenden en met bemanningsleden van de Greeneville en hun familie. De kapitein van de Greeneville, Scott Waddle, en zijn twee eerste officieren lopen kans voor de krijgsraad te worden gedaagd.

Toen de onderzeeër tijdens een noodopduikoefening de Ehime Maru ramde, hoorde Onishi ,,een vreselijk geluid van metaal tegen metaal''. ,,We voelden een klap alsof het achterschip werd opgetild'', aldus Onishi. Door een raam vanaf zijn plaats bij het stuurwiel zag de kapitein vervolgens het waterpeil snel stijgen terwijl alle instrumenten uitvielen. Hij gaf zijn navigator opdracht alle opvarenden te verzamelen voor een noodevacuatie.

Vervolgens begonnen bemanningsleden en studenten te verschijnen op het dek. Mensen schreeuwden en trachtten reddingsvesten om te doen. ,,Maar niemand kon de loop van de gebeurtenissen beïnvloeden.'' Binnen een paar minuten werden de eerste mensen door de golven overboord geslagen. Ook Onishi verdween overboord voordat hij de kans had gekregen de reddingsboten te laten zakken. Vanuit de oceaan keek hij terug naar zijn zinkende schip en kon hij de mensen aan boord zien. Opblaasbare vlotten maakten zich los en kwamen bovendrijven. Verschillende mensen klommen erop en trachtten anderen aan boord te trekken. In totaal waren er 35 mensen aan boord van de Ehime Maru.

Toen ontdekte Onishi de onderzeeër en hij zag verschillende mensen op de brug. ,,We hoopten dat zij ons te hulp zouden komen met een rubberboot, maar het enige wat ze deden was een Jacobsladder overboord hangen.'' Onishi: ,,Ze observeerden ons.'' Vanuit het water zag hij hoe de Ehime Maru in vijf minuten zonk. Overal in het water dreef reddingsmateriaal rond en Onishi beschrijft dat hij rondzwom in de hoop leden van zijn bemanning aan te treffen. ,,We schreeuwden en zochten naar hen, maar ik kon niemand vinden.'' Pas toen de kustwacht arriveerde na een uur zag Onishi dat negen mannen en jongens ontbraken.