De klussenman

Aanbevolen voor iedereen die Nederland wil begrijpen. Ga studeren op Pieter Bouw, vroeger president-directeur van de KLM, nu commissaris van zes belangrijke bedrijven (waaronder De Nederlandsche Bank en de Nederlandse Spoorwegen), hoogleraar in Twente en klussenman. Er zijn weinig mensen te vinden die zo goed kunnen polderen als hij en daarom mag hij nu de ruzie over de veiling van de etherfrequenties oplossen. Hij luistert. Hij slaat niet met de vuist op tafel. Hij durft te praten over angst, over eerzucht, over jaloezie. Hij verdraagt het als iemand ergens beter in is dan hijzelf. Hij kan, zegt hij zelf, met andere mensen nadenken.

Bij de KLM was dat niet altijd een voordeel. Daar vonden ze hem een twijfelaar. Hij had de pech dat hij probeerde samen te werken met British Airways, met Swissair, SAS en Austrian Airlines. En dat mislukte, het was te vroeg. Maar voor de klussen die hij nu doet – zo noemt hij ze zelf – komen die poldereigenschappen bijzonder goed van pas. Zes partijen die elk wat anders willen? Botsende belangen? Bel Bouw!

Reclame hoeft hij niet te maken voor zichzelf. Hij wordt, zegt hij, regelmatig gebeld door bestuurders en politici in nood. En ze zeggen allemaal dat hij de enige is die hen kan helpen. ,,Wat natuurlijk onzin is.'' Maar als de klus leuk genoeg is, wil hij zijn ,,agenda wel schoonvegen''. Adviseur zijn van PCM Uitgevers, over de corporate governance, dat vindt hij bijvoorbeeld leuk. En voor de klus waarmee staatssecretaris De Vries (Verkeer en Waterstaat) drie weken geleden kwam, heeft Bouw nu even ,,alles aan de kant gezet''.

Op zijn achttiende ging Bouw, een hervormde jongen uit Nijkerk, naar de Vrije Universiteit om accountant te worden. Dat raakt iemand niet meer kwijt.

Staatssecretaris De Vries wilde de etherfrequenties voor de radio gaan veilen, maar opeens mocht dat niet meer van de Tweede Kamer. Die was geschrokken van de woedende reacties van luisteraars, opgestookt door radiobazen. De Vries belde Bouw midden in het kabinetsberaad, de volgende vrijdag. Er moest, zei ze,van de Kamer snel een brede consultatie van alle belanghebbenden komen en zou hij dat kunnen doen? ,,Ik wilde graag'', zegt Bouw. Hij had het nieuws over de veiling tot dat moment alleen ,,op hoofdlijnen'' gevolgd, maar hij wist meteen dat dit precies weer zo'n onderwerp was waar hij zo van houdt: ,,Op het snijvlak van overheid en bedrijfsleven''.

Zeven radiostations hebben een FM-zender en willen hem niet kwijt. Minstens zeven andere radiostations willen een FM-zender, maar er is er nu maar één vrij. Bouw: ,,De oplossing moet transparant en niet discriminerend zijn. Ze moet Europees kunnen, juridisch kunnen, politiek kunnen en qua mededinging kunnen. En ze moet internationaal worden uitonderhandeld.''

Klinkt dat niet net zo moeilijk als een fusie tussen KLM en British Airways. ,,Haha'', zegt Bouw. ,,Nee hoor. Dan praat je over een heel andere schaal.''

Wat hij nu bespreekt met al die belanghebbenden wil hij niet zeggen. Wel hóe hij het doet. ,,We hebben een kantoor ingericht in Den Haag en daar ontvang ik alle partijen.'' En verder zal hij het wel doen zoals hij het altijd gewend is geweest en zoals hij eerder uitlegde: ,,Ik ben niet een man die aan het begin van een vergadering zegt: zo moet het. Ik zeg aan het eind van de vergadering: zo is het blijkbaar.''