Op zoek naar een man

Vera logeert met haar dochtertje van zeven bij Russische vrienden van me. Die vrienden hebben Moedertje Rusland lief maar zijn er murw gebeukt door het treurige gekkenhuis, de hectiek van het leven van alledag aldaar. Zij werden landverhuizers. Ze hebben de sprong in het diepe gewaagd. Het is ze gelukt en hebben, na een soort inburgeringsperiode, zich een respectabele plaats in de Nederlandse samenleving veroverd.

Er komen nu af en toe mensen over uit Moskou die vanaf dit Russische bruggenhoofd een sprong in het duistere Westen wagen. De springplank ligt er al! Eigenlijk is het een sprong uit het duister, het felle licht in!

Vera is rond de vijfenveertig jaar oud en heeft een dochtertje. Ze is gescheiden en heeft in de Russische hoofdstad de grootste moeite om het hoofd boven water te houden. Met haar beperkte kennis van de Engelse taal is het vrijwel uitgesloten om hier aan een reguliere baan te komen.

Schoonmaakwerk kan altijd. Zij was weliswaar lerares Russische literatuur aan een middelbare school in Moskou, maar hier wil zij haar handen wel laten wapperen. Maar waar moet het dochtertje dan heen? Die hoort eigenlijk op school te zitten en dat gaat natuurlijk niet vanzelf.

Haar oplossing is het vinden van een Nederlandse man. Een man die voor haar kan zorgen. Die haar bestaan betaalt, daar komt het op neer. Een wankele basis voor een landverhuizer. Een man die haar bijvoorbeeld meeneemt naar de zaterdagmarkt. De eerste keer dat zij op de markt wandelt, laat zij haar tranen de vrije loop. Zoveel kostbaars ontroert haar diep. En dat mensen zonder hun emoties te tonen over zoveel rijkdom, daar zomaar langswandelen.

Er is een advertentie in de krant gezet voor Vera. Er zijn reacties op gekomen. Ik ben toevallig op visite als een kandidaat zich na een afspraak lijfelijk aandient. Het eerste dat mij opvalt is zijn scheve lachje. Heel begrijpelijk. In zijn hand draagt hij een roos. Zo een die je 's avonds in de kroeg kunt kopen, met een polaroidfoto erbij, voor de eeuwigheid.

Vera laat nog even op zich wachten. Misselijk van de opspelende zenuwen zit zij achter de opmaaktafel. Zij wil dit helemaal niet. Maar zij kan niet anders.

Met gekromde tenen aanschouw ik het voor mijn ogen afspelende eerste bedrijf van een bedenkelijk drama. Hoe moeten die twee zich tot elkaar aangetrokken voelen, met zulke uiteenlopende belangen? Elkaar voor het eerst ziend zijn zij nu als wolven of schapen aan elkaar overgeleverd.

's Avonds komt zij weer thuis, alleen. Ja, het was een leuke dag! Einde treurspel!

Snikkend laat zij zich in de armen van haar dochtertje vallen. Opgebrand als een heel luciferdoosje tegelijk.

Niet lang daarna keert ze weer terug naar Moskou, met dochtertje. Het dochtertje is na die krappe vijf weken dat ze hier zijn al zo ingeburgerd dat ze beslist niet meer terug wil. Dagenlange huilpartijen, tot en met het vertrek op het Centraal Station toe.

Vera heeft een kans gehad. Een kans die slechts voor een enkele sterveling is weggelegd. Exit Vera.