DE KONING DURFT WEER TE DROMEN

Hicham El Guerrouj werd gisteren in Lissabon wereldkampioen indoor op de 3.000 meter. De kater van Sydney is weer naar de achtergrond verdreven. Maar de 26-jarige Marokkaan blijft dromen van een gouden olympische medaille.

De schlemiel van Sydney is sinds gisteren weer terug als de ongekroonde koning van de middenafstand. De 26-jarige Hicham El Guerrouj pakte in het Atlantisch Paviljoen in Lissabon met groots machtsvertoon de wereldtitel indoor op de 3.000 meter in een tijd van 7.37,74. Trots zwaaiend met de Marokkaanse vlag maakte hij zijn ereronde. Een brede grijns op het gezicht. El Guerrouj: ,,Deze titel geeft me weer een hoop zelfvertrouwen voor de dingen die komen.''

Het contrast met een half jaar geleden was groot. 29 september 2000 was de zwartste dag uit het atletiekleven van El Guerrouj. Ontroostbaar zat de Marokkaan op de tartanbaan van Sydney na een dramatische olympische race over 1.500 meter. Zíjn 1.500 meter. Vier jaar lang was hij op die afstand iedereen op de aardbol te snel af geweest. Maar op het moment suprème lukte het net als tijdens de Spelen van 1996 in Atlanta weer niet. In Sydney kaapte de jonge Keniaan Noah Ngeny het olympisch goud weg. ,,Ik heb gefaald en een excuus is er niet. Kennelijk ben ik ook maar een mens'', sprak El Guerrouj destijds na afloop.

De mens El Guerrouj werd op 14 september 1974 als vierde van acht zonen geboren in het Marokkaanse plattelandsdorpje Berkane. Breed had het gezin El Guerrouj het niet. Vader was broodjesverkoper. El Guerrouj was in zijn jeugd het meest bezeten van voetbal. Uren bracht hij met zijn vriendjes door met voetballen. El Guerrouj's favoriete plek was het doel. Zijn grote jeugdidool was de Marokkaanse doelman Ezaki Badou.

Moeder El Guerrouj vond de sport maar niets. Na talloze standjes over zijn vieze kleren besloot hij de keeperhandschoenen om te ruilen voor loopschoenen. Al snel vond El Guerrouj een nieuw voorbeeld. Negen jaar was El Guerrouj toen Saïd Aouita als eerste Marokkaanse man ooit een olympische gouden medaille veroverde. Aouita pakte die titel op de vijf kilometer tijdens de Spelen van 1984 in Los Angeles. Aouita werd het idool van een hele Afrikaanse natie, El Guerrouj werd later zijn erfgenaam.

De talentvolle El Guerrouj viel al snel op toen hij tijdens regionale wedstrijden voor junioren grossierde in titels. Hij werd opgenomen in de nationale jeugdselectie van Marokko. Als 17-jarige deed El Guerrouj voor het eerst van zich spreken door in 1992 op de WK voor junioren de bronzen medaille te winnen op de 5.000 meter; de afstand waarop Aouita dan nog steeds de snelste ter wereld is.

In 1993 werd El Guerrouj getroffen door een zware blessure. Aouita ontfermde zich over de tot dan toe nog onbekende jonge Marokkaanse loper. Na zijn herstel besloot El Guerrouj zich toe te leggen op de 1.500 meter – op dat moment de afstand van de onverslaanbare Algerijn Noureddine Morceli. Op de WK in 1995 in het Zweedse Göteborg was Morceli nog ongenaakbaar op de 1.500 meter voor El Guerrouj. Uit respect voor de Algerijn viel hij hem na afloop van de race om de hals. Nummer twee El Guerrouj riep zichzelf destijds zelfverzekerd uit als `de kampioen van de toekomst'.

El Guerrouj was inmiddels als één van de grote atleten van de toekomst door de Marokkaanse bond ondergebracht in het bondscentrum van Rabat. Net als de andere talenten golden ook voor hem de strenge en Spartaanse wetten van de in 1987 door Aouita opgezette trainingscentra. Het leven louter gericht op lopen. Trainen en wedstrijden. Zijn familie mocht El Guerrouj slechts twee keer per jaar bezoeken. Naast Rabat verbleven de atleten vaak in de plaats Ifrane, voor hoogtestages in het Midden-Atlasgebergte.

In de loop van 1996 groeide El Guerrouj langzaam maar zeker uit tot een geduchte en serieuze concurrent voor Morceli, die van 1992 tot 1996 een reeks van 45 wedstrijden op rij won. Morceli wist El Guerrouj in de aanloop naar de Spelen te ontwijken. In Atlanta was een duel niet meer te vermijden. Op de Spelen won El Guerrouj zijn halve finale. Als een van de favorieten ging hij de strijd aan om olympisch goud. Een ronde voor het einde van de olympische 1.500 meter finale zat hij nog in het spoor van Morceli. Maar een moment van onoplettendheid werd El Guerrouj fataal. Met zijn knie tikte hij de voet aan van zijn Algerijnse rivaal. De Marokkaan viel. Weg goud, weg droom. Als laatste kwam hij huilend over de finish. ,,Ik heb toen met de gedachte gespeeld om mijn carrière te beëindigen'', zei El Guerrouj later.

Maar een persoonlijk telefoontje van de inmiddels overleden koning Hassan II van Marokko direct na de dramatische race beurde hem op. ,,Voor ons ben je de winnaar. Je bent de allerbeste'', sprak de koning. Het volk riep hem uit tot martelaar. Van zijn sponsor Nike kreeg hij de bonus van 50.000 dollar die normaal gesproken alleen voor gouden-medaillewinnaars bestemd was.

De carrière van El Guerrouj begon toen pas echt. Een foto van zijn val in Atlanta lijstte hij in en spijkerde hem aan de muur van zijn kamer in het trainingscentrum van Rabat. In zijn portemonnee stopte hij een foto van zijn rivaal Morceli. Gemotiveerder dan ooit ging hij aan de slag. Hij leefde als een monnik en trainde als een beest. De revanche voor de verloren olympische finale volgde snel. Aan het einde van het seizoen won El Guerrouj voor het eerst een onderling duel door de Grand-Prixfinale op zijn naam te schrijven. Morceli voerde na afloop een zware verkoudheid als excuus aan.

In 1997 pakte El Guerrouj voor het eerst de wereldtitel op de 1.500 meter. Een jaar later was de revanche op Morceli groot toen hij in Rome het wereldrecord verpulverde. De toen 23-jarige El Guerrouj kuste na 3.26,00 het tartan. Hij was `de onverslaanbare' geworden.

Precies een jaar later liep hij ook het record van Morceli op de klassieke mijl uit de boeken met 3.43,13. Die overwinning droeg de zeer gelovige atleet op aan zijn even daarvoor overleden oom. Ook de snelste 2.000 kwam op naam van de Marokkaan. De records waren in handen van El Guerrouj. Het fotootje van Morceli kon uit de portemonnee.

Na een zeer succesvol 1999 waarin El Guerrouj opnieuw de wereldtitel pakte, wilde hij in Sydney onder leiding van zijn trainer Abdelkader Kada zijn ultieme triomf vieren. Olympisch goud zou zijn loopbaan compleet maken. De foto van Atlanta moest vervangen worden door één van een glorieuze winnaar. Maar El Guerrouj kon de druk niet aan. De grote favoriet werd achter Ngeny slechts tweede. Het eerste wat hij bij thuiskomst deed was de foto van zijn val in Atlanta vernietigen. Athene 2004 wordt de laatste kans op olympisch goud voor de dan bijna 30-jarige atleet, die zich meer wil gaan toeleggen op de 3.000 en de 5.000 meter.

Na de Spelen van Sydney wilde hij aanvankelijk het indoorseizoen overslaan, maar El Guerrouj kwam van dat besluit terug. In Lissabon liet hij gisteren op het WK indoor zien hoe sterk hij is. In de laatste kilometer van de 3.000 meter liep hij weg van zijn belagers die hem niet meer konden achterhalen. Ver voor de streep stak hij zijn vingers al juichend in de lucht. De kampioen was terug.

,,Ik ben blij dat ik toch ben gegaan'', zei de langbenige El Guerrouj opgelucht na afloop. ,,De teleurstelling na de Spelen was groot. Nederlagen doen pijn, maar je leert er van. Een gouden medaille op de Spelen blijft mijn doel. Dat is het allerhoogste.''

De kater van Sydney is verdreven. De koning van de middenafstand heeft weer een nieuwe olympische droom.