Column

Nokken

Het is algemeen bekend dat Willem-Alexander een schat van een jongen is, maar niet al te snugger. Daarom is het goed dat hij straks een spek-en-bonenkoning wordt en niet echt mag meepraten met de grote mensen. We hebben hem voor het knippen van een lintje, een aai over de bol van de oudste inwoonster van Klazinaveen, een rondje kanarieknijpen op Koninginnedag en verder mag hij zwijntjes schieten, Porsche-rijden en bier drinken.

Maar over serieuze zaken moet hij lekker zwijgen. Anders gaat het mis. Dat zag je afgelopen week toen hij zich tien seconden in de Zorreguieta-discussie mengde en onmiddellijk de oude baas van zijn aanstaande schoonvader erbij haalde. Laten we zeggen dat dat op zijn zachtst gezegd niet handig was. Hij begon over de brief en de journalisten vroegen wie die brief geschreven had, toen wist hij het even niet meer. De schat. Een prins in het nauw maakt rare sprongen.

Donderdag stond zijn foto op de voorpagina van bijna alle kranten. Hij kijkt daarop zó zielig in de lens en de blik van RVD-voorlichter Kamp spreekt boekdelen. De Burberry-sjaal van de heer Kamp doet niet terzake, maar is wel een fijn detail. Toen ik de foto zag, dacht ik: lieve jongen, stop er toch mee. Roep de hele familie bij elkaar en zeg dat je het voor gezien houdt. En vraag aan je broertjes en neefjes of ze er ook mee willen stoppen. Mamma wordt binnenkort 65, die geven we nog een vrolijk afscheidsfeestje, waarna ze netjes met pensioen gaat en we stappen op fluwelen wijze over op een democratisch gekozen president. We treffen met jullie een betere wachtgeldregeling dan met de vorige burgemeester van Middelburg, jullie mogen nog een jaar of tien in die veel te grote paleizen blijven wonen en dan gaan jullie, net als wij, ook aan het werk. Het is voorbij. De poppenkast heeft lang genoeg geduurd.

Het voordeel is dat je dan lekker ongestoord met die Máxima kan trouwen en je kan dan ook uitnodigen wie je maar wilt. Misschien dat Jorge wat oude politieke vrienden van vroeger vraagt. Ze zijn vast bereid om na het huwelijksdiner, onder het genot van een rijpe calvados en een goede sigaar, wat anekdotes over hun politieke verleden te vertellen. Over het parachuteloos springen kennen ze zo een verhaaltje of tien.

Volgens mij is dit het juiste moment om op nette wijze afscheid van jullie te nemen. We hebben jullie zo langzamerhand helemaal gehad, en volgens mij zijn jullie ons gezeur ook al een tijdje spuugzat. Ga lekker leuke dingen doen in plaats van de hele dag op eieren op je woorden lopen letten. Dit is toch ondraaglijk voor beide partijen. De hele kwestie is toch een zielige vertoning aan het worden. Dat jullie met de hele familie sneue plannen moeten smeden om die smeerlap toch op het bordes te krijgen.

We zitten in een volslagen ridicule situatie: Kok moet zeggen dat het goed komt, je moeder moet zich in dusdanig gruwelijke bochten wringen dat haar hermelijnen mantel vol kreukels zit en onze parlementariërs laten zich leiden als een stelletje weke watjes. Nog nooit zoveel angsthazen bibberend zien zwijgen. Dit is toch een regelrechte aanfluiting voor een gezonde, moderne democratie in het jaar 2001.

Dus doe verstandig en treed terug. Laten we stoppen met de onzin. En als je wel wilt blijven, dan weet je dat die Jorge niet op het door ons betaalde bordes kan verschijnen. En hij kan ook niet in een koetsje en ook niet naast je moeder aan tafel. Tenminste niet zolang wij het betalen. Van D66 mag hij wel op het bordes, mits hij bukt. Maar dan kunnen we hem niet raken. En als hij bukt, wordt je heteroseksuele broer weer nerveus.

Dus nogmaals: als je Máximaatje koningin van ons land wil worden, kan haar vader niet op die bruiloft komen. Zo simpel zit dat. Is dat zielig voor haar? Nee hoor, dat is helemaal niet zielig, want er zijn duizenden Argentijnse meisjes die hun vader op hun huwelijk hebben moeten missen.