`Ik had echt nooit gedacht dat ik zwanger zou worden'

Miranda ging op vakantie naar Texel en kwam zwanger thuis. Pas na acht maanden durfde de eerstejaarsstudente haar ouders in te lichten. Dochter Elise wordt opgevoed in een pleeggezin.

Het is een beetje raar gelopen allemaal, kondigt Miranda aan. Miranda is bijna twintig jaar, komt net van de havo, zit in het eerste jaar van de sportacademie waar ze het erg naar haar zin heeft, woont nog thuis met haar ouders en twee broers en heeft sinds acht maanden een dochtertje. Haar dochter Elise groeit op in een pleeggezin.

Een aantal maanden na terugkomst van haar vakantie op Texel, vorige zomer, blijkt Miranda zwanger te zijn. De naam van de vader kent ze niet, vermoedelijk betreft het een Italiaan van de plaatselijke pizzeria. ,,Ik weet wel dat ik stom ben geweest, maar ik had echt nooit gedacht dat ik zwanger zou worden.''

Ze probeert haar zwangerschap nog maandenlang te ontkennen. ,,Ik wist het natuurlijk wel, maar ik probeerde het te negeren. Ik ging gewoon door met alles wat ik voorheen ook deed. Zo sportte ik altijd al veel en dat bleef ik ook doen. In februari, drie maanden voor Elises geboorte, ben ik nog op wintersport gegaan. Daarom heb ik het ook zo lang verborgen kunnen houden. Niemand had het door. Buren, familieleden, vriendinnen, zelfs mijn ouders wisten pas in de achtste maand dat ik een kind kreeg. Ik droeg altijd van die wijde truien met buidelzakken voorop en deed mijn handen in die zakken, voor mijn buik. Niemand die er iets van zag.

,,Achteraf begrijp ik ook niet hoe ik dat kon, hoor. De band met mijn ouders is heel goed, maar dit kon ik toch niet vertellen. Ik denk dat ik het ook voor mezelf bleef ontkennen. Ik wilde de veranderingen van mijn lichaam gewoon niet merken. Daarnaast was ik heel gesloten. Ik had geen idee hoe ik moest vertellen wat er aan de hand was, laat staan dat ik ooit met iemand over de bijbehorende gevoelens praatte.

,,Op een gegeven moment moest ik voor een of andere hardnekkige verkoudheid naar de dokter. Die zag natuurlijk meteen die buik toen ik mijn trui uittrok en stuurde me weer naar huis om het nieuws aan mijn ouders te vertellen. En toen, tijdens het uitpakken van de boodschappen, heb ik het verteld. Ze reageerden verbaasd, geschokt en ongelovig. En kwaad, in het begin. Kwaad om hoe het gebeurd was, maar vooral omdat ik het niet verteld had.''

Abortus is in dit stadium niet meer mogelijk. Dat heeft Miranda overigens ook nooit gewild: ,,Daarvoor houd ik te veel van kinderen.'' Haar ouders maken al snel duidelijk dat zij niet van plan zijn het kind op te voeden en alleen durft Miranda het niet aan. Ze heeft geen eigen woning en kan die ook niet op korte termijn krijgen. Bovendien studeert ze de komende jaren nog. Op advies van de huisarts wordt contact gelegd met de VBOK (Vereniging ter Bescherming van het Ongeboren Kind). Na een aantal gesprekken met een maatschappelijk werkster van de VBOK besluit Miranda haar kind ter adoptie af te staan. ,,Ze drong wel aan om te overwegen dat ik Elise zelf zou opvoeden, maar dat zag ik voorlopig echt niet zitten.''

Miranda bevalt op een vrijdagavond. Omdat de Stichting Jeugd en Gezin, die Elise komt ophalen, pas maandag weer werkt, kan ze het hele weekeinde bij haar dochter zijn. ,,Al die tijd dacht ik de baby direct na de geboorte af te staan. Maar toen ik haar eenmaal had vastgehouden, wilde ik haar eigenlijk niet meer kwijt.'' Die maandagochtend hoort ze tot haar grote verrassing dat het kind ook naar een pleeggezin kan. Dit is een minder definitieve oplossing dan adoptie. Ze zal haar dochter kunnen opzoeken en wellicht over een aantal jaren zelf de opvoeding overnemen.

Normaal gesproken zou Elise eerst drie maanden naar een `neutraal gezin' gaan voor ze definitief ergens geplaatst wordt. De `tijdelijke' pleegouders zijn echter meteen zo weg van haar dat ze daar kan blijven. Miranda zoekt haar dochter nu eens in de twee weken op. ,,De pleegouders zijn zulke leuke mensen, ik kan geweldig met ze opschieten. Ik zie Elise nu om het weekeinde. Dan word ik ook alleen met haar gelaten, ik mag haar de fles geven en meestal blijf ik ook slapen. Ik ben helemaal ingeburgerd in het gezin.''

Als er een kans was geweest dat Miranda binnen twee jaar zelf de opvoeding weer zou overnemen, had ze de voogdij kunnen behouden. Omdat het er niet naar uitziet dat haar situatie binnen deze termijn verandert, is de voogdij overgedragen aan de Stichting Jeugd en Gezin. Deze Stichting is volgens Miranda niet zo gelukkig met de gekozen oplossing. ,,Hun uitgangspunt is dat ik geen band met Elise hoef op te bouwen, omdat ik toch niet voor haar ga zorgen. Ze hebben niet eens meegemaakt hoe we met elkaar omgaan. Ze vinden het te verwarrend voor Elise als ik haar zo vaak opzoek, maar Elise verandert nog dagelijks. Ik wil niet zo'n groot deel van het opgroeien missen.''

Over de vraag óf ze ooit zelf de opvoeding ter hand wil nemen, denkt Miranda liever nog niet na. ,,Misschien wel, ooit. Als ik zelf huisje, boompje, beestje heb. Maar daarover heb ik niet zoveel te zeggen omdat ik aanvankelijk de voogdij heb afgestaan. Er moet gekeken worden naar het belang van Elise. Ik weet niet of je haar na vijf jaar nog uit dat gezin kunt weghalen.''

Hoewel ze nog niet weet welke rol ze in de toekomst voor haar dochter zal spelen, weet Miranda wel zeker dat ze Elise wil blijven opzoeken. ,,Het plan is gewoon eerlijk te zijn en Elise te vertellen dat ik haar moeder ben. Dat heeft voor een groot deel te maken met de flexibiliteit van de pleegouders. Ze werken met alles mee. Ik ben dan ook heel blij met deze oplossing. Als ik haar ter adoptie had afgestaan, had ik hooguit eens per jaar een fotootje toegestuurd gekregen.''

De namen in dit verhaal zijn op verzoek van de betrokkenen veranderd.

Heeft u ervaringen die aansluiten bij het verhaal van Miranda? Stuur uw reactie naar e-mailadres zok@nrc.nl of naar NRC Handelsblad, Ouder en Kind, Postbus 8987, 3009 TH Rotterdam. Uw bijdrage moet donderdag in ons bezit zijn.