Het gaat goed

Moet er gestreden worden voor het behoud van de piepjes, terwijl op hetzelfde ogenblik in Afghanistan een boeddhabeeld wordt opgeblazen? Dat is een vraag waarmee degene die hem stelt wil zeggen dat er wel belangrijker dingen in de wereld zijn, dan de drie piepjes die door de radio klinken, precies op het hele uur waarna het nieuws begint. Piep-piep-piep wordt vervangen door `de bolletje-blokjemelodie van de publieke omroep', om de herkenbaarheid te vergroten. Bolletje-blokje? Al zou je me doodslaan, ik weet niet wat dat is.

Ik las het bericht, en ik dacht: daar heeft iemand weer een kleiduif voor de columnisten afgeschoten. Allemaal gaan ze een stukje over piep-piep-piep schrijven. Maar ik trap er niet in. Tot ik in de Volkskrant van vrijdag op pagina 7 een bericht van een halve kolom las, met de achtergronden. Er is een vereniging Vrienden van het tijdsein opgericht, Henk van Hoorn verzet zich tegen de vernieuwing, de heer T. Ebben, voorzitter van de Nederlandse Postduivenhouders Organisatie vreest een puinhoop bij het lossen van de duiven, de regionale omroepen hebben gedreigd het heft in eigen hand te nemen. En dan nog een paar wetenswaardigheden. Het signaal is afkomstig van de atoomklok in Braunschweig. De BBC heeft eens geprobeerd zijn piepjes af te schaffen, maar de initiatiefnemers moesten met bebloede koppen afdruipen. Daarmee zitten de ouderen onder ons al middenin de oorlog. Braunschweig, BBC, het nieuws, and this is Frank Philips reading it. Daar zal ik niet over doorzeuren.

Laten we de vraag anders stellen? Wat is belangrijker: dat de publieke omroep met het bolletje-blokje zijn herkenbaarheid vergroot, of dat Nederland via de radio precies kan weten hoe laat het is, in plaats van zoveel cent per minuut te moeten betalen om het via de telefoon te horen? Ik probeerde het nummer op te zoeken in de gids, maar na acht pagina's EHBO-cursus en toeristeninfo heb ik het opgegeven. Op welk ogenblik van het bolletje-blokje begint het volgende uur? Dat moet de Publieke Omroep dan in ieder geval bekendmaken.

Waar maken we ons eigenlijk druk om? Is er niets belangrijkers? We maken ons niet in het bijzonder druk over de piepjes. We hebben de pest in, omdat we een stukje zitten te schrijven over iets dat van een onbelangrijke vanzelfsprekendheid leek te zijn, tot een paar anonieme onbenullen in Hilversum het belangrijk maakten door het tot een agendapunt te verheffen en er hun `herkenbaarheid' aan verbonden. Ons probleem is hun herkenbaarheid door onbenulligheid. Ik stel me hun vergadering voor. Een van de dames en heren krijgt opeens een eureka-gezicht. Idee! We vervangen het piep enzovoorts door bolletje-blokje. Ei van Columbus. Dat ze daar niet eerder op zijn gekomen. Kortom, het probleem zit niet in de piep, maar in de vergadering.

Iedere dag worden in Nederland honderden vergaderingen gehouden, waarin duizenden mensen zitten te brainstormen over de bevordering van de herkenbaarheid. Iedere dag wordt ergens een piep-piep door een bolletje-blokje vervangen. Dat opzichzelf is al een verschrikkelijk idee. Maar verschrikkelijker is het nog dat we de gevolgen krijgen voorgetoverd in de vorm van een strak-ludiek logootje, een nieuwe sexy belettering, een onontkoombaar rijmpje. Is het u al eens gebeurd dat iemand de deur voor uw neus dicht sloeg? Meneer! Praat me er niet van! Dat is binnenkort afgelopen. Er wordt op het ogenblik `een campagne opgestart' om er een eind aan te maken. Deze campagne heet: De maatschappij, dat ben jij. Er is een standbeeldje, voorstellend iemand die beleefd een deur openhoudt. Je kunt lid worden van de deuren-openhoudersvereniging. Alweer een lid erbij! Het gaat goed met de maatschappij! Altijd moet ik dan weer aan Henri Knap denken. Een halve eeuw geleden dichtte hij: Heer in 't verkeer. U denkt misschien dat u postmodern bent. Maar Hiëronymus van Alphen (1746-1803) leeft in u voort.

Terug tot de piep. Daar gaat het niet om; d.w.z. niet om die ene piep. Vergelijk het met de regen. Eén buitje kan geen kwaad. Het probleem is de Zondvloed.