Euthanasie 2

Van een directeur van een verzorgingshuis mag verwacht worden dat hij leiding weet te geven aan het personeel en dat een aanvaardbaar communicatief niveau aanwezig is.

Zo niet bij Theo van Essen, directeur van het verzorgingshuis De Open Hof. Als zijn personeel medicijnen, die de huisarts Van Oijen aan zijn patiënte had voorgeschreven, niet toedient, verdedigt hij zich met de opmerking dat Van Oijen niet te bereiken was. Is dat een geldig excuus?

Mevrouw B. ligt vervolgens langdurig in haar eigen vuil. Verschoond wordt zij niet meer. ,,Wij verkopen veiligheid'', zegt van Essen; voor mijn part noemt hij dit veiligheid, verzorging is het in elk geval niet. Strafbaar zal het niet zijn, maar horen wij zo met onze stervenden om te gaan?

Als haar huisarts haar zo aantreft kan ik mij een voorstelling maken van wat in hem omgaat. Een eenzame afweging hoe hij zijn patiënte nog het beste van dienst kan zijn in deze deplorabele toestand. De keuze die hij uiteindelijk maakt is ingegeven door barmhartigheid.

Als mijn laatste dagen genaderd zijn, hoop ik naast mijn bed geen rechter, vooral niet directeur Theo van Essen, maar een barmhartig huisarts aan te treffen.