Logés

Laatst hadden wij hier twee oudere Engelse dames te logeren. We hebben bijna nooit meer logés. Net zoals we bijna nooit meer eters hebben. Met vrienden gaan we uit eten, want leeftijdgenoten met jonge kinderen kunnen het niet meer opbrengen om een hele middag in de keuken te staan. Te moe, te druk, te weinig tijd voor elkaar als er ook nog moet worden gekookt. En logés dienen zich eenvoudigweg niet meer aan. Vrienden, familie en kennissen – ze slapen kennelijk altijd thuis.

Onbedoeld riepen de Engelse dames ons even tot de orde. `Jongens, wil je nu eens écht proberen om door te trekken, we hebben gasten', zei mijn vrouw. En ik zei: `Niet keihard blijven roepen als je me iets wilt vragen, kom naar me toe.' Even namen de normen en waarden van de volwassen buitenwereld bezit van ons huis. Een paar dagen lang.