Bloedneus

Max en Vera waren druk. Het was lente. De zon scheen. Ze waren druk met niks. Dat had je wel eens. Ze liepen heen en weer. Dan weer het huis in, dan weer het huis uit. Waren ze net weer in de tuin, moesten ze iets van zolder halen. Waren ze op zolder, wisten ze niet meer wat ze ook alweer kwamen halen. Zo ging het de hele dag maar door. Holde Vera naar de keuken om limonade te halen, kwam ze terug met de hark voor het tuinpad. Ging Max het schuurtje in om de kruiwagen te pakken, belandde hij ineens in de keuken op een stoel om uit de trommel op de kast een gevulde koek te pakken. Zo'n dag was het dus, maar Max en Vera lieten hun humeur er niet door bederven.

Toen liep Max tegen een deur. Vera liep voor hem. Ze waren weer eens onderweg naar boven. Vera vergat de deur voor Max open te houden. Niet zo netjes. De deur sloeg zo vlak voor zijn neus dicht, nou ja – vlak voor zijn neus? Nee, precies op zijn neus!

,,Auw!'' riep Max.

Vera hoorde hem niet, want de deur zat er tussen. Pas toen ze al bijna boven op de trap was, mistte ze Max. Waar was die nou gebleven? Ze holde de trap weer af, maar struikelde over een losliggend stuk vloerbedekking en viel plat op haar gezicht. Jee, dat deed pijn. Vooral aan haar neus. Ze wreef er overheen. Het leek wel alsof het puntje scheef zat.

De deur ging open.

Daar was Max.

Hij keek een beetje beteuterd. Ook hij wreef over zijn neus. Hij zag Vera. Ze keek hem met grote ogen aan.

,,Wat is er?'' vroeg Max.

,,Je hebt bloed,'' zei Vera. ,,Er komen hele dikke druppels bloed uit je neus.'' Ze werd helemaal bleek terwijl ze het zei. Haar eigen neus deed ineens een stuk minder pijn.

Max keek naar zijn hand. Die was rood van het bloed. Hij liep naar de spiegel in de gang. Hij hield zijn neus niet vast. Dikke donkere bloeddruppels vielen op zijn trui en op de grond.

,,Wat ga je doen?'' vroeg Vera bezorgd.

,,Kijken natuurlijk,'' zei Max. Hij nog nooit een bloedneus gezien.

En nu had hij er zelf eentje.

Hij was bij de spiegel en bekeek zichzelf. Zijn neus zat er nog helemaal aan. Niets aan de hand. Maar uit de gaten druppelde bloed. Er waren twee streepjes onder zijn neus waar het langs liep. Het stond wel stoer. Maar toen Max er wat langer naar keek, voelde hij hoe zijn benen begonnen te trillen. Hij werd ook een beetje misselijk. Hij keek gauw de andere kant op, naar Vera die aan háár neus stond te friemelen.

,,Ik wil ook een bloedneus!'' riep ze. Ze kon er niets aan doen. Het flapte eruit.

Max dacht na. Hij kneep ondertussen in de bovenkant van zijn neus. Het bloeden hield langzaam op. Hij begon een beetje pijn te voelen. Hij bewoog voorzichtig de neus. Maar er was niets gebroken. Nu moest hij naar de keuken om wat tissues en een ijsblokje te pakken. Het was stoer, een bloedneus, maar het moest ook niet te lang duren. Zonder aan Vera te denken, liep hij naar de keuken.

Vera liep achter hem aan. Zo'n dag was het. Ze liepen alsmaar achter elkaar aan. Maar Max lette niet op en toen hij de koelkast open trok om een ijsblokje te pakken, knalde de deur tegen Vera die nog steeds achterhem aan liep. Het leek wel of ze droomde. Zo graag wilde ze een bloedneus. En nu had ze er eentje!

De deur van de koelkast raakte precies het puntje van haar neus.

Het deed geen pijn. Maar Max had de deur nog niet eens dicht gedaan of de eerste bloeddruppeltjes vielen al op de keukenvloer. ,,Max, ik heb ook een bloedneus!'' riep Vera. Ze klonk nog blij ook.