Twee uurtjes uitwaaien op autobenzine

Een enkele keer is het toestel nog wel eens te zien in filmpjes uit de oude doos – de Rocket Belt die de Amerikaan Wendell Moore in de jaren zestig ontwikkelde. Deze luchtscooter is altijd een soort James Bondcuriositeit gebleven en tot op de dag van vandaag onderwerp van persiflage, getuige de recente videoclip `Millennium' van Robbie Williams. Bij de Rocket Belt zat de vlieger vastgebonden aan twee raketmotoren. Hij steeg rechtstandig de lucht in. Menigeen had destijds hoge verwachtingen van het apparaat, maar langer dan dertig seconden is de Rocket Belt nooit van de grond geweest.

Voor de Amerikaan Michael Moshier, een voormalige straaljagerpiloot, is zo'n rechtstandig opstijgende luchtscooter altijd een jongensdroom gebleven. Zijn bedrijfje Millennium Jet, gevestigd nabij San Francisco, heeft de afgelopen jaren de SoloTrekTM Exo-Skeletor Flying Vehicle (XFV) ontwikkeld, een soort Harley Davidson onder de luchtscooters. Tot voor kort was de ontwikkeling grotendeels vrijwilligerswerk, maar met een subsidie van 5 miljoen dollar van het Amerikaanse ministerie van Defensie lijkt het project plotseling serieus geworden.

Toegegeven, gevlogen heeft het prototype nog altijd niet, maar afgelopen najaar waren er al wel succesvolle windtunnelproeven bij NASA in Californië en binnenkort mag de SoloTrek aan een draad proefdraaien.

In technisch opzicht verschilt de SoloTrek hemelsbreed van de Rocket Belt. Het ontwerp is gebaseerd op twee grote propellers die door een viercilindermotor worden aangedreven. Sturen is mogelijk door de stand en de snelheid van de propellers te wijzigen en door het lichaam naar links of rechts te bewegen. Hoewel de piloot rechtop moet staan, is het besturen van de SoloTrek zeker geen vermoeiende bezigheid. ,,Het is alsof je door een grote beer wordt vastgehouden'', zegt Moshier. Wel zal de piloot warme kleding moeten aantrekken, want een omhulling zit er niet op.

De luchtscooter zit vol technische snufjes. De motor werkt volgens een modern tweetaktprincipe met brandstofinspuiting.

Als bij een vliegtuig de motor uitvalt, kan altijd nog een zweeflanding worden gemaakt, maar omdat die mogelijkheid bij SoloTrek ontbreekt, is extra aandacht besteed aan de veiligheid: vandaar dat sterke, uit koolstof vervaardigde, onderdelen zijn gebruikt. Voor de ontsteking van de brandstof – de tanks kunnen worden gevuld met normale autobenzine – zijn twee onafhankelijke mechanismen ontwikkeld. Als er nog maar weinig brandstof voorradig is, zal de machine eigenhandig de landing inzetten. Voor noodsituaties is een parachute beschikbaar.

Verder kan er alleen door bevoegd personeel mee worden gevlogen – het toestel wordt uitsluitend actief als na een irisscan de eigenaar is geïdentificeerd. De machine houdt zelfs rekening met de ervaring van de piloot. Zo staat het toestel geen ingewikkelde manoeuvres toe als iemand nog maar weinig heeft gevlogen. De SoloTrek is overigens geen snelheidsduivel: de maximum snelheid bedraagt 128 kilometer per uur. In totaal kan met het toestel 240 kilometer gevlogen worden op een hoogte van 100 voet, een dertig meter.

De toestellen zullen voor militaire doeleinden worden gebruikt. Met de SoloTrek kunnen gevaarlijke gebieden verkend worden of complexe reddingsoperaties uitgevoerd. Maar Moshier sluit niet uit dat er SoloTreks komen voor particulier gebruik, bijvoorbeeld om de dagelijkse files te ontsnappen. Hij schat dat het toestel evenveel gaat kosten als een auto. Op papier bestaat al een luxe tweezitter.

Morgen in de winkel? Nou nee. De luchtvaartwetgeving zal voor dit soort toestellen eerst moeten worden aangepast, want het staat nu al vast dat het toestel gezien zijn gewicht niet dezelfde status zal kunnen krijgen als ultralights.