Persconferentie

Mijn vertrouwen in de financiële pers, toch al niet gering, is gisteren nog eens met sprongen gestegen. Dit dankzij de persconferentie van Newconomy in het Hilton Hotel in Amsterdam. Dat was een verrukkelijk spektakel waarbij de drie zakenheren achter de tafel geroosterd werden als worstjes aan het spit. Niet dat zakenheren per definitie geroosterd moeten worden, maar kannibalistische neigingen worden onvermijdelijk als ze het er zó naar gemaakt hebben als de leiders van Newconomy.

Ze zaten er aanvankelijk bij als de zelfverzekerde heersers over een onafzienbaar imperium: de weer in genade aangenomen topman Maurice de Hond, president-commissaris Pieter van Hoogstraten en interim-manager Kees Scholtes. Van Hoogstraten had De Hond er eerder uitgewerkt, maar nu moest Van Hoogstraten zijn eigen ontslag aankondigen.

De Hond gaf op dat moment een schitterende demonstratie in onbewogenheid. Hij dook alleen iets dieper in zichzelf weg en keek de zaal in alsof hij naar het weerbericht van het NOS-Journaal zat te luisteren. Wij allen wisten dat hij het liefst juichend was opgesprongen om Van Hoogstraten vervolgens aan één oorlel uit het Hilton te trekken. Maar De Hond beheerste zich, zoals een groot leider betaamt, en liet zijn vijand zelfs keurig uitleggen dat die schorsing destijds onvermijdelijk was geweest.

Zes weken waren sindsdien verstreken, en Newconomy was alleen maar verder in de modder gezakt. De Hond volstond met de mededeling dat hij aan die periode `een groot gevoel van verdriet' had overgehouden. Wij zagen hem berooid en in tranen door de verwaaide straten van zijn woonplaats dwalen. Zijn vrouw was naar het verstelatelier om de bijstandsuitkering clandestien aan te zuiveren. De Hond vroeg zich vertwijfeld af of het leven voor hem nog een zinvolle wending zou kunnen nemen. Hij zag het gewetenloze gezicht van Pieter van Hoogstraten voor zich en besloot aan te bellen bij de rabbijn.

Voor Newconomy was het beter geweest als het een persconferentie zonder pers was geworden. Dan zou de glorieuze come-back van Maurice de Hond niet zo'n wrange bijsmaak hebben gekregen door al die ellendige vragen. Het werden op den duur ware mokerslagen.

Waar bleven de beloofde kapitaalsinjecties? Was dat hele Newconomy niet een soort sterfhuis geworden? Op zeker moment nam Peter Paul de Vries, directeur van de Vereniging van Effectenbezitters, vanuit de zaal het woord. Zijn vragen waren gedrenkt in azijn met een vleugje arsenicum. Van Hoogstraten probeerde terug te slaan. De moeilijkheden van Newconomy waren ook te wijten aan `het mediageweld', vond hij.

Toen liep een journalist in een leren jek naar de microfoon. ,,U heeft er toch zélf een godvergeten puinhoop van gemaakt'', zei hij. Zo moeten stakende mijnwerkers in de Borinage geklonken hebben.

Ik hoor het de parlementaire pers nog niet tegen Wim Kok zeggen.