SONNY ROLLINS

Het meest bijzondere van saxofonist Sonny Rollins (70) is natuurlijk dat hij zo enthousiast blijft doorgaan. Zijn nieuwe cd This is what I do, opnieuw een co-productie met zijn vrouw Lucille, biedt weinig groot nieuws, maar dat is eigenlijk alleen maar verheugend. Wat zou je veranderen aan iets dat deugt? Kleine verrassingen zijn er wel. Zo heeft de openingscalypso Salvador duidelijks iets `kerks' en kleeft er ook aan Sweet Leilani iets gospel-achtigs door de akkoorden van pianist Stephen Scott.

Opvallend is ook dat de rol van trombonist en zwager Clifton Anderson in vergelijking met vorige platen nogal gering is. In de blues Charles M speelt hij een volwassen solo met demper maar verder laat hij zich alleen maar horen met een steuntoon her en der. De aandacht blijft daardoor bij de musici die een kritisch oordeel beter doorstaan; drummer Jack DeJohnette en natuurlijk Rollins zelf. Zijn toon mag dan minder bijtend zijn dan eind jaren '50, er is iets moois voor in de plaats gekomen. Sonny Rollins heeft ontdekt dat hij ook kan zingen. Net als de `Nightingtale in Berkeley Square' waar ook wijlen Stan Getz, destijds zijn grote concurrent, zo veel mee had.

Rollins: This is what I do (Milestone MCD 9310). Distr. ZYX.