Hilarische soap Karin Post

Op zeker moment dansen ze, als moeder en dochter, verbonden door dezelfde bewegingen die wijzen op hun geestverwantschap. De ronde patronen van hun armen zijn gelijkgestemd, hun zwenkende bovenlichamen beschrijven eenzelfde boog, hun blik gaat eenzelfde richting op. Toch bestaat er een wereld van verschil. Niet eens zozeer omdat de een de moeder (Alexandra) speelt en de ander de dochter (Carmen). Maar omdat die eerste gedanst wordt door de voormalige ballerina van het Nationale Ballet Coleen Davis, en Carmen door de moderne danseres Karin Post.

Post houdt ervan om verschillende genres samen te brengen, al blijft dans haar uitgangspunt. In haar multidisciplinaire projecten grossiert ze altijd in grote namen als choreograaf Hans van Manen, beeldend kunstenaar Peter Struycken, schrijver Adriaan Morriën, componist Guus Jansen. En nu dus Coleen Davis, die kort na haar diva-afscheid haar rentree maakt in de moderne dans. In een `danssoap' nog wel, waarvoor Rob de Graaf de hilarische tekst schreef: een lekker slap verhaal met korte dialogen die helaas niet voortdurend even scherp zijn. Toch worden de personages in dit familiedrama stevig genoeg neergezet. Zo is daar Wolfgang (Hidde Maas), de verlopen kunstenaar met zwoele stem en eeuwig zwierige charme die vergeefs zijn eenzaamheid tracht te verdrijven, zijn dochter Carmen, een hard kreng voor wie vals sentiment een gepasseerd station is, zoals je uit haar strakke bewegingen kunt opmaken. Krysztof (Roy Peters), haar ex-genoot gaat nogal wankelmoedig door het leven en excelleert vooral in gierend huilen. Didi (Janni Goslinga) waait met alle winden mee maar zit goed in haar vel. Kwetsbare Hector (Oerm Matern), daarentegen, Carmens broer, is radeloos van apathie. Kortom, een draak van een familieverhaal als niet Matern en Davis in haar rol van mater familias er bij vlagen de allure van een drama aan gaven. Davis simpelweg door haar stilzwijgende melancholie en doorleefde expressie. Matern door de ontreddering van zijn personage explosief te verbeelden: achterover struikelend en steeds bijna vallend, verstrikt in zijn lichaam, gaat Hector uiteindelijk jammerlijk ten onder.

Het geheel oogt fraai. Beeldend kunstenaar Rob Birza ontwierp een efficiënt en helder decor van golvend plastic materiaal. Tom Jansen vlocht tekst, beeld, dans en muziek soepel ineen. Zijn choreografisch te noemen regie maakt Cliff dynamisch. En de virtuoos knappe afwisseling van diepgang met lichtvoetigheid geeft de voornamelijk onderhoudende voorstelling nog een gouden randje. Alleen op het al te schimmige slot zal iets anders gevonden moeten worden.

Cliff, een familiedrama in dans. Post Productions. Choreografie: Karin Post. Regie: Tom Jansen. Tekst: Rob de Graaf. Gezien: 3/3. Theater aan het Spui, Den Haag. Tournee: t/m 19/5.