Bladeren

Börse on Line

,,Voor mij staat het vast dat de rente verder zal zakken. Vijf procent zit er wel in, zo rond het midden van het jaar. Het is eigenlijk belachelijk. Er is nauwelijks werkloosheid, en de centrale bank verlaagt de rente al. Hoe zo, recessie?' Edward Yardeni, chef strategie van de Deutsche Bank, zegt in gesprek met Börse on Line er rotsvast van overtuigd te zijn dat de Amerikaanse economie zoveel prikkels krijgt dat ze niet anders kan doen dan groeien.

Yardeni, die nog het meest weg heeft van Greenspan's papegaai, betoogt dat ,,alles een kwestie van vertrouwen is'. Bovendien is Alan Greenspan volgen Yardeni dik bevriend met partijgenoot Bush. Dat scheelt: ,,Bush is veel beter voor de economie dan Al Gore. Vergeet niet dat Gore wilde dat de staat zich overal mee bemoeit.' Ondanks zijn geloof in de waskracht van de Amerikaanse wondereconomie meent Yardeni dat de technologiesector wel ,,heel erg dynamisch is'. Ter toelichting haalt hij het stokpaardje van de oude Joseph Schumpeter van stal, het principe van de creatieve destructie. Dat is kennelijk altijd van toepassing, behalve op de Amerikaanse economie.

BusinessWeek

Creatief of destructief, voor veel Amerikanen is het altijd recessie. En dat zal ook wel zo blijven, want de Amerikaanse armen met werk hebben de laatste decennia steeds meer terrein moeten prijsgeven. Want in die periode, schrijft BusinessWeek, hebben alleen de Amerikanen met een hoger inkomen weten te profiteren van de inkomensverbetering. De Amerikaanse economie mag dan veel bewondering wekken in andere welvarende landen, niemand is jaloers op de hoge armoedecijfers in het land waar alles kan, maar niet voor iedereen.

Uit een recente studie van Amerikaanse economen blijkt wederom dat de armoede in Amerika meer dan dubbel zo hoog is als het gemiddelde in andere industrielanden. In absolute cijfers gerekend hebben de armen in Australië en in Engeland, het land van de socialist Tony Blair, het nog slechter dan die in de Verenigde Staten, maar relatief gezien staat koploper Amerika ook in armoede aan de top. Gelukkig maakt het begrotingsoverschot het mogelijk om meer te besteden aan sociale voorzieningen, schrijft het blad. Maar op de achterkant van die pagina betoogt columnist Robert Kuttner dat die kans niet groot is, ook al maakt de naderende recessie dat wel wenselijk. Want de armen zullen bij een recessie als eersten hun werk kwijtraken. Of, zoals in de bijbel staat: de armen zullen altijd met u zijn.

The Economist

Belastingverlaging verzacht ook de risico's die de eurolanden lopen met de neergang van de Amerikaanse economie. Daar komt bij, schrijft The Economist, dat de Europese economie veel minder gevoelig is voor het soort onevenwichtigheden dat de Amerikaanse economie bedreigt. De Europeanen sparen meer en lenen minder. Ook zijn de Europese consumenten minder bibberig voor de schommelingen van de beurs, omdat ze veel minder aandelen bezitten dan de Amerikaanse.

Daar staat tegenover dat de verkoop van Amerikaanse vestigingen van Duitse ondernemingen vijf keer zo groot is als de Duitse export naar Amerika. En als de Amerikaanse aandelen blijven dalen, zullen ze ook de Europese koersen aantasten.

Amerikanen noch Europeanen hebben veel te verwachten van de technologiesector. De loonkosten in de sector zullen hoger worden omdat de werknemers liever contant geld verdienen dan opties op dalende aandelen. Ook gelooft geen mens meer in het soort creatieve boekhouding dat wel inkomsten maar geen kosten laat zien. Gebakken lucht kun je maar één keer verkopen.

Fast Company

Hoewel de technologiesector alle reden heeft om het vertrouwen van consumenten en beleggers terug te winnen, zijn ze bij Intel, de Amerikaanse producent van halfgeleiders, druk doende om van hun e-mailverslaving af te kicken, rapporteert het technologiemaandblad Fast Company. Dat is hard nodig, want de gemiddelde Intelmedewerker is per dag gemiddeld tweeëneenhalf uur bezig met het doorworstelen van de elektronische boodschappen. Hoe zo, productivitieit? De bron van deze oceaan aan e-mail is gebrek aan vertrouwen. Iedereen wil op elke denkbare verzendlijst uit vrees dat zijn collega's hem niet voldoende informeren. Een staaltje van kantoorpolitiek waar ambtenaren nog een puntje aan kunnen zuigen.