Popconcert nu in kantoorsfeer

Er bestaat een vroege opname van Janis Joplin, waar de blanke blueszangeres zingt met begeleiding van het geratel van een typemachine. Stel dat Joplin indertijd (1965) besloten zou hebben om de typist in kwestie als muzikant mee op het podium te nemen, dan zou haar rockpubliek dat niet zonder protest hebben laten passeren. Zwetende muzikanten wilden ze zien, met echte gitaren en drums. De tijden veranderen, want het huidige poppubliek kijkt er niet meer van op als een concertpodium de aanblik biedt van de administratie van een middelgroot makelaarskantoor. Bij sommige groepen bestaat het instrumentarium uit niets anders dan laptops, samplers en andere apparaten, terwijl de `act' van een artiest bestaat uit het staren naar een beeldscherm en het bedienen van de computermuis.

Elektronische popmuziek is er niet opwindender op geworden, sinds Kraftwerk en Depeche Mode het publiek lieten wennen aan muzikanten die stokstijf achter hun synthesizers staan. Op het Haarlemse Toon-festival voor elektronica, geluid en beeld waren de geprojecteerde licht- en filmbeelden geen overbodige luxe. Op het podium regeerden de knoppendraaiers, zoals de gebiologeerd naar het scherm van zijn laptop starende helft van het Duitse duo Elektrotwist. Stefan Betke, alias de eenmansgroep Pole, had het een dag eerder in zaal De Nieuwe Vide beter voor elkaar toen hij het hem omringende publiek op de dansvloer mee liet kijken naar de handelingen die hij verrichtte om zijn bezwerende techno-dub uit de apparaten te toveren.

In navolging van de Kraftwerk-elpee Die Mensch Maschine (1978) blijven elektronische muzikanten op zoek naar de ziel in hun muziekcomputers, en is Duitsland de aangewezen voedingsbodem gebleken voor de precisie en de techniek van elektronische muziekvernieuwing. Kreidler, een groep die net als Kraftwerk afkomstig is uit Düsseldorf, draait die ontwikkeling in zekere zin terug door weer ouderwets met een drumstel en een bassist op het podium te verschijnen. Dat aanzicht van een `gewone' rockband is bedrieglijk, want Kreidlers elektronische neo-Krautrock klinkt gelijkmatiger dan van zo'n echte band verwacht mag worden. Drummer Thomas Klein is een menselijke drummachine in de traditie van Can's Jaki Liebezeit, die zijn knisperende cimbaalslagen laat wedijveren met een foutloze drumcomputer. Gemengd met de pulserende fabrieksklanken van Kreidlers laag zoemende elektronica, gaf hij de muziek een soepele swing die in tegenspraak leek met de voorgeprogrammeerde robotmuziek van techneuten Detlef Weinrich en Andreas Reihse. Laatstgenoemde zorgde zo nu en dan voor een menselijke factor met live gespeelde synthesizervegen, maar het bleef allemaal netjes binnen de perken van de met architectonische precisie uitgestippelde studiotracks. De noodzaak om die muziek live op het podium te reproduceren werd niet helemaal duidelijk, en na een krap uur werd Kreidler wreed van het podium verjaagd om plaats te maken voor de botte dansplaatjes van het overal in het clubcircuit verplichte, zaterdagse deejaygeweld.

Concert: Kreidler. Gehoord: 3/3 Patronaat, Haarlem. Herhaling: 18/3 Effenaar Eindhoven; 20/3 Paradiso Amsterdam; 21/3 Vera Groningen; 22/3 Waterfront Rotterdam.